Dedykowane do dom-muzeum "a MANGALLONA" Cangas de Morrazo-Pontevedra-Hiszpania (amangallona@gmail.com~~HEAD=pobj) i
Twórca i dyrektor CAMILO Camano Gestido
http://mangallona.blogspot.com.es.
camanoxestido@gmail.com
"" "To WIECZNY domu-muzeum w Cangas de Morrazo MANGALLONA" "" "
CZĘŚĆ "" "To MANGALLONA" ""
Dzień Zaduszny, które przypominają nam of the Dead,
zablokowane murem ziemi czeka na powitanie lub pocieszenie,
piękne Dzień Muzeów, pochodzi z Magii na starych kamieni,
głaszcząc jej miękkie drewno działa ... opakowywania jego płócien.
I rok po roku artystka otwiera swoje podwoje kontemplować Jego sztuka
come true jako czystego poczucia swej duszy, że telewizor plazmowy na kamieniach,
tutaj postać ... coś dziwnego bezimienna ... bez sumienia ...
Niektóre obrazy kobiet ... niektóre pociągnięcia pędzla na płótnie są ...
Ponadto, w odróżnieniu od tych cmentarzach Mangallona ... ... I w tym momencie ...
Wychodzi jej zamknięcia, które cicho długie lata ... był deponowania
na ziemi, na szczotkę lub drewna, kiedy księżyc jest pieszczone przez Sun-Star ... przez Camilo Camano ... ukochanego poety.
ziemskie pochwały, nagrody i wyróżnienia w naszym kraju i, oczywiście,
do drugiego, a czasami odległych krain, jego czarne ubrania pielęgnuje swoją duszę
która sukienka towarzyszy wąsów i ich grzywy dać semblanza
istotą wybrani ... ale tylko wybrane dla niej ...
Kolejny rok obchodzony jest dzień Muzeów i tylko tego dnia ...
gdy deptać ziemię ... jeśli zamkniesz oczy podczas spaceru ...
będzie odczuwać delikatne ciepło stary ... i przez to ... The Natural Art
tego człowieka zwanego Camilo Camano rok cześć naszej ziemi
Eugenio czule Tievo Parcero.
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAMAÑO GESTIDO
http://mangallona.blogspot.com.es.
camanoxestido@gmail.com
""" A ETERNA CASA- MUSEO DE A MANGALLONA EN CANGAS DE MORRAZO """"
SEGUNDA PARTE “”” A MANGALLONA “””
Cual día de Difuntos nos recuerdan a Muertos,
encerrados en tierras amuralladas esperando un saludo ó un consuelo,
el bello día de los Museos, llega con Magia sobre las viejas piedras,
acariciando sus suaves obras de madera... envolviendo sus lienzos.
Y año tras año el Artista abre sus puertas para que contemplemos su Arte
hecho realidad como puro sentimiento de su Alma que plasma sobre las piedras,
aquí una figura... allí, algo extraño sin nombre ... sin conciencia ...,
unos cuadros de mujer ... unos brochazos que sobre el lienzo quedan ...
Más, a diferencia de los Camposantos ... en la Mangallona ... y por estas fechas...,
Ella sale de su encierro, cual callada un largo año estuviera ... depositando
sobre el suelo, sobre el pincel o sobre la madera cuando la Luna es acariciada por el Sol de las Estrellas ... a través de Camilo Camaño... su amado Poeta.
Alabanzas terrenales, premios y reconocimientos de nuestro País y como no,
hasta de otras y a veces lejanas tierras, mientras su ropa negra abriga su Alma
cual de vestir, acompañado de su bigote y sus melenas dan semblanza
de un ser elegido... pero solo elegido por ELLA ...
Otro año más se celebra el día de los Museos y solo ese día ...
cuando piséis esa tierra... si cerráis los ojos al caminar ...
sentiréis el suave calor de la VIEJA ... y a través de ELLA ... el Arte natural
de ese Hombre llamado Camilo Camaño honrando un año más nuestra tierra
Con afecto- Eugenio Tievo Parcero.
domingo, 12 de febrero de 2017
CZĘŚĆ "" "To MANGALLONA" ""
Dedykowane do dom-muzeum "a MANGALLONA" Cangas de Morrazo-Pontevedra-Hiszpania (amangallona@gmail.com~~HEAD=pobj) i
Twórca i dyrektor CAMILO CAAMAÑO Gestido
http://mangallona.blogspot.com.es camanoxestido@gmail.com
CZĘŚĆ "" "To MANGALLONA" ""
Pamiętam cię, jak były przed i jakaś tajemnicza rzecz, powiedział mi o tobie,
Małe, bardzo stare, stare ubrania ... a nawet ciemne ...
otoczony bardzo wysokie chwasty .... jak unikanie ludzi ...
dla jednego nie cierpią, ukryte, dla tych, którzy przechodzili obok.
Mówi się, że w tym den ... żyła ... jeden Meiga ...
a stamtąd ..... mitologie gorączkowych nieświadomych umysłach,
Blackest która była jego opowieść ... był bardziej boją się ciebie,
ale nigdy nie wiedział, że Meigas ... może rozśmieszyć lub cierpią.
Jestem pewien, że to był po prostu starą kobietą, która mieszkała tam,
"Niewiedza ludzi, który głosi swoje ubrania po prostu się śmiać
"To stary Meiga która mieszka w Mangallona, stamtąd,
która pełni księżyca nocy zjada dzieci duszy, żyć !!!
"A jeśli Meiga się ... co ...? Czy nie wiesz, że istnieją dobre Meigas
kochające serce, które panien lub porzucone je chciał
więcej nie cierpieć .... zazdrość ludzi ... jest niegodziwość ludzi ...
niesprawiedliwości obszarników ... W tym czasie, były tam ...?
"Nie było Meiga ... Yesss ...? Czy Rosalia de Castro nie był piękny Meiga
ból, radość, miłość ... a nawet największym Poetyka pasja ...
w jej słodkim zapisu, który zaczarował jego pięknych wierszy duszy .....
... Miłośnicy i bardzo chętnie uczy swoje wiersze ... radość chcąc żyć?
"To żyła Meiga .... tak sir .... ale to musiało być jak anioły
..¡ Bo myślę, że tak ...? Teraz, jeśli chodzi o wizytę w Mangallona ... zamiast gwizdka,
obejmujący stary dom .... "Teraz jeśli tam ... ART widzą tylko swoje oczy
oswojone i piękne malowidła, drobne rzeźby kamienne i drewniane ... ART w końcu.
"Zasługa jest artystą, który dał nowe życie w ciemności, która była tam ... !!!
"Ty głupia ... że nienarodzone jednego artystę, że sztuka może czuć się ...
jeśli Mangallona żył ... jeden Meiga złe oko jak mgła,
że jeżeli tak ... by zniszczyć jego złej mocy artysty i nigdy nie mógł tam mieszkać ... !!!
Dlatego w osoczu w swoich obrazach, kształtuje kamienia i drewna ... do powiedzenia ... !!!
bo czuje Meiga ... starą kobietę, która żyła i nadal żyje ... tam ...
słodycz ... w ciepłych nocy pełni księżyca .... swój spokój duszy przyjdzie,
inspirując jego spokojny umysł ... który daje Meiga i Sztuki, to robi to za Ciebie.
Ale nie pytaj artystę ... ponieważ będzie on ukryć .. tylko dla siebie ...
Co więcej, wiem, że dobre Meiga, który żył dawno temu ... ... tam ...
to jest dla artysty przyjaciel, matka, żona ... a nawet kochający towarzysz ..
które w ciepłe noce pełni księżyca, on inspiruje, a więc, farby i ...
Z afecto._ Eugenio Tievo Parcero
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAAMAÑO GESTIDO
http://mangallona.blogspot.com.es camanoxestido@gmail.com
PRIMERA PARTE “”” A MANGALLONA “””
Te recuerdo como antes eras y alguna cosa misteriosa me hablaron de ti,
pequeña, muy anciana, de ropas viejas... y hasta tenebrosa...
rodeada de malezas muy altas.... como evitando a la gente...
para que más no te hicieran sufrir, oculta, para los que pasaban por allí.
Decían que en dentro de esa guarida... habitaba... una Meiga...
y a partir de ahí..... Mitologías de mentes ignorantes calenturientas,
cual más negra fuera su historia contada... más miedo había de ti,
pero nunca supieron que las Meigas... te pueden hacer reír ó sufrir.
Estoy seguro que simplemente era una anciana, la que vivía allí,
¡¡¡ ignorancia del Pueblo que por sus ropas proclama solo para reír
¡¡¡ es una Meiga vieja la que vive en la Mangallona, apartarse de ahí,
que por las noches de Luna Llena, le come el alma a los niños, para vivir!!!
¡¡¡ Y si una Meiga fuera ...¿qué...? ¿acaso no saben que hay Meigas buenas
de corazón amante, cual doncellas abandonadas o ellas, apartarse quisieron
para más no sufrir.... las envidias de la gente...la maldad de los hombres...
la injusticias de los terratenientes... que en aquel tiempo, existían allí...?
¡¡¡ Había una Meiga ...Siiii ...? ¿Es que Rosalía de Castro no fue una bella Meiga
del dolor, de la alegría, del amor ... y hasta de la más grande pasión Poética ...
en su dulce escribir, que embrujó con sus bellos Poemas del alma .....
a amantes y amadas ... enseñando con sus Versos ... la alegría de querer vivir?
¡¡¡ Vivió una Meiga.... si señores .... pero debió ser como los mismos Ángeles
..¡ porque lo pienso así ...?ahora, si vas de visita a la Mangallona... en vez de silbas,
cubriendo la vieja Casona .... ¡¡¡ ahora si vas por allí... solo ARTE verán tus ojos
en mansos y bellos cuadros, en esculturas de fina piedra y de madera ...ARTE al fin.
¡¡¡ El mérito es del Artista que le dio nueva vida a las penumbras que había allí...!!!
¡¡¡insensatos ... que aún no ha nacido un solo Artista que el Arte pueda sentir ...
si en la Mangallona hubiese habitado ... una malvada Meiga de ojos como la niebla,
que de ser así ...su Poder malvado destruiría al Artista y jamás podría allí... vivir!!!
Por eso plasma en sus cuadros, moldea la piedra y de la madera...¡¡ que decir...!!!
porque él siente a la anciana Meiga ... que vivió y sigue viviendo... allí ...
su dulzura ... en las cálidas noches de Luna Llena .... su Paz que del alma le llega,
inspirando su mente serena... que la Meiga le entrega y en Arte, lo convierte para ti.
Pero no se lo preguntes al Artista ...porque él lo ocultará .. solo para sí ...
más, yo sé que esa buena Meiga, que hace mucho tiempo ... vivía ... allí ...
es para el Artista una amiga, madre, esposa ... y hasta amante compañera ..
que en las cálidas noches de Luna Llena, le inspira, y por eso él, pinta así...
Con afecto._ Eugenio Tievo Parcero
Twórca i dyrektor CAMILO CAAMAÑO Gestido
http://mangallona.blogspot.com.es camanoxestido@gmail.com
CZĘŚĆ "" "To MANGALLONA" ""
Pamiętam cię, jak były przed i jakaś tajemnicza rzecz, powiedział mi o tobie,
Małe, bardzo stare, stare ubrania ... a nawet ciemne ...
otoczony bardzo wysokie chwasty .... jak unikanie ludzi ...
dla jednego nie cierpią, ukryte, dla tych, którzy przechodzili obok.
Mówi się, że w tym den ... żyła ... jeden Meiga ...
a stamtąd ..... mitologie gorączkowych nieświadomych umysłach,
Blackest która była jego opowieść ... był bardziej boją się ciebie,
ale nigdy nie wiedział, że Meigas ... może rozśmieszyć lub cierpią.
Jestem pewien, że to był po prostu starą kobietą, która mieszkała tam,
"Niewiedza ludzi, który głosi swoje ubrania po prostu się śmiać
"To stary Meiga która mieszka w Mangallona, stamtąd,
która pełni księżyca nocy zjada dzieci duszy, żyć !!!
"A jeśli Meiga się ... co ...? Czy nie wiesz, że istnieją dobre Meigas
kochające serce, które panien lub porzucone je chciał
więcej nie cierpieć .... zazdrość ludzi ... jest niegodziwość ludzi ...
niesprawiedliwości obszarników ... W tym czasie, były tam ...?
"Nie było Meiga ... Yesss ...? Czy Rosalia de Castro nie był piękny Meiga
ból, radość, miłość ... a nawet największym Poetyka pasja ...
w jej słodkim zapisu, który zaczarował jego pięknych wierszy duszy .....
... Miłośnicy i bardzo chętnie uczy swoje wiersze ... radość chcąc żyć?
"To żyła Meiga .... tak sir .... ale to musiało być jak anioły
..¡ Bo myślę, że tak ...? Teraz, jeśli chodzi o wizytę w Mangallona ... zamiast gwizdka,
obejmujący stary dom .... "Teraz jeśli tam ... ART widzą tylko swoje oczy
oswojone i piękne malowidła, drobne rzeźby kamienne i drewniane ... ART w końcu.
"Zasługa jest artystą, który dał nowe życie w ciemności, która była tam ... !!!
"Ty głupia ... że nienarodzone jednego artystę, że sztuka może czuć się ...
jeśli Mangallona żył ... jeden Meiga złe oko jak mgła,
że jeżeli tak ... by zniszczyć jego złej mocy artysty i nigdy nie mógł tam mieszkać ... !!!
Dlatego w osoczu w swoich obrazach, kształtuje kamienia i drewna ... do powiedzenia ... !!!
bo czuje Meiga ... starą kobietę, która żyła i nadal żyje ... tam ...
słodycz ... w ciepłych nocy pełni księżyca .... swój spokój duszy przyjdzie,
inspirując jego spokojny umysł ... który daje Meiga i Sztuki, to robi to za Ciebie.
Ale nie pytaj artystę ... ponieważ będzie on ukryć .. tylko dla siebie ...
Co więcej, wiem, że dobre Meiga, który żył dawno temu ... ... tam ...
to jest dla artysty przyjaciel, matka, żona ... a nawet kochający towarzysz ..
które w ciepłe noce pełni księżyca, on inspiruje, a więc, farby i ...
Z afecto._ Eugenio Tievo Parcero
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAAMAÑO GESTIDO
http://mangallona.blogspot.com.es camanoxestido@gmail.com
PRIMERA PARTE “”” A MANGALLONA “””
Te recuerdo como antes eras y alguna cosa misteriosa me hablaron de ti,
pequeña, muy anciana, de ropas viejas... y hasta tenebrosa...
rodeada de malezas muy altas.... como evitando a la gente...
para que más no te hicieran sufrir, oculta, para los que pasaban por allí.
Decían que en dentro de esa guarida... habitaba... una Meiga...
y a partir de ahí..... Mitologías de mentes ignorantes calenturientas,
cual más negra fuera su historia contada... más miedo había de ti,
pero nunca supieron que las Meigas... te pueden hacer reír ó sufrir.
Estoy seguro que simplemente era una anciana, la que vivía allí,
¡¡¡ ignorancia del Pueblo que por sus ropas proclama solo para reír
¡¡¡ es una Meiga vieja la que vive en la Mangallona, apartarse de ahí,
que por las noches de Luna Llena, le come el alma a los niños, para vivir!!!
¡¡¡ Y si una Meiga fuera ...¿qué...? ¿acaso no saben que hay Meigas buenas
de corazón amante, cual doncellas abandonadas o ellas, apartarse quisieron
para más no sufrir.... las envidias de la gente...la maldad de los hombres...
la injusticias de los terratenientes... que en aquel tiempo, existían allí...?
¡¡¡ Había una Meiga ...Siiii ...? ¿Es que Rosalía de Castro no fue una bella Meiga
del dolor, de la alegría, del amor ... y hasta de la más grande pasión Poética ...
en su dulce escribir, que embrujó con sus bellos Poemas del alma .....
a amantes y amadas ... enseñando con sus Versos ... la alegría de querer vivir?
¡¡¡ Vivió una Meiga.... si señores .... pero debió ser como los mismos Ángeles
..¡ porque lo pienso así ...?ahora, si vas de visita a la Mangallona... en vez de silbas,
cubriendo la vieja Casona .... ¡¡¡ ahora si vas por allí... solo ARTE verán tus ojos
en mansos y bellos cuadros, en esculturas de fina piedra y de madera ...ARTE al fin.
¡¡¡ El mérito es del Artista que le dio nueva vida a las penumbras que había allí...!!!
¡¡¡insensatos ... que aún no ha nacido un solo Artista que el Arte pueda sentir ...
si en la Mangallona hubiese habitado ... una malvada Meiga de ojos como la niebla,
que de ser así ...su Poder malvado destruiría al Artista y jamás podría allí... vivir!!!
Por eso plasma en sus cuadros, moldea la piedra y de la madera...¡¡ que decir...!!!
porque él siente a la anciana Meiga ... que vivió y sigue viviendo... allí ...
su dulzura ... en las cálidas noches de Luna Llena .... su Paz que del alma le llega,
inspirando su mente serena... que la Meiga le entrega y en Arte, lo convierte para ti.
Pero no se lo preguntes al Artista ...porque él lo ocultará .. solo para sí ...
más, yo sé que esa buena Meiga, que hace mucho tiempo ... vivía ... allí ...
es para el Artista una amiga, madre, esposa ... y hasta amante compañera ..
que en las cálidas noches de Luna Llena, le inspira, y por eso él, pinta así...
Con afecto._ Eugenio Tievo Parcero
Jak się uwagę, gdy słowo brzmi ...? " A MANGALLONA """
Dedykowane do dom-muzeum "a MANGALLONA" Cangas de Morrazo-Pontevedra-Hiszpania (amangallona@gmail.com~~HEAD=pobj) i
Twórca i dyrektor CAMILO Camano Gestido,
http://mangallona.blogspot.com.es
camanoxestido@gmail.com
Jak się uwagę, gdy słowo brzmi ...? " A MANGALLONA """
TALKING WITH Camilo Caamaño Gestido gdzie sztuka
Zasysane na swój sposób bycia priding naszych ludzi
Siedząc na Marble White Stone Green Mountain
a on mając za towarzysza do pobliskiego ECO Poety,
podczas gdy malarz przestrzega krystalicznie Ria
Są one inspirujące piękny obraz w swoim umyśle, cicho rozmawiając.
Bez dokonywania porównań, artystyczne i sztuka może mieć więcej wartości
Słowem, gdy opuszcza duszę, która ucieleśnione czeskiej słodkie szczotki
powiedział Poetę, bo wierzę, że 2 + 2 = 4 pod Niebem a Ziemią
mając na uwadze, co twój umysł ... plazmy zależy od tego, kto je widzi.
Być może będzie tak stary poeta, ale jak rzucisz brzmi dźwięki
Eco słyszysz to samo iw ten sam sposób w całej Ziemi,
z mojego malarstwa ... Rozumiem to proste Curven ...
Morze łączy wiatr ... Według odtworzono każdy.
Malarz -¡¡¡ nie rozumiem !!! Kocham, bo jeśli powiem jej, że Poetisa
Pisał na mojej ziemi ... "i gdzie można ukryć ... jesteś niespokojny zaskoczony"
Podczas, kolory ślady w linii krzywych w Wind Surf
pływające boso, chcąc zrozumieć, co pochodzi z duszy.
Nie malować mi zrozumieć mnie, ale do poszukiwania
wśród czarnych lub białych sylwetki, między Rolling Green i
Czerwone linie, które w moim umyśle miłość usuwa je, ponieważ
Miłość czy nienawiść w zależności od tego, co widać, że czuję.
"Powiedziałeś mi wiersz o swojej ziemi", gdzie można się ukryć ... "
Więcej powiem wam o innej pięknej kobiety, siedząc na fotelu pociągu
W oknie, które odtwarza jego ciało; podczas snu wydaje się, że ...
... Pięć pocałunki usta spodziewać jej chore serce zawiedzie.
Wyraźnie -¡¡¡ Painter ... !!! On jest kobieta śpi i wydaje się być piękne ...
Poeta -¡¡¡Que są naiwne, bo nie o to odtwarza moja szczotka ...
Dla mnie to proste marzenia, bo nawet jeśli wierzyć jej we śnie,
ona nadal Mountain śpi i nigdy nie było.
Przeznaczenie widzi tylko jako Miłość i pocałunki oddziela je zawieść
To będzie bardzo miłe, co mówisz Pintor ale będzie widoczne tylko Arts
Kształt owoców i Cichy, którzy słodko zobaczyć swoje zdjęcie
a ja rzucam się pod wiatr, że na Eco, żebym wracał.
Poeta, maluję dla siebie i moje ciepłe szczotki są jak dla ciebie
zapala światło na ciepłe noce pełne księżyca, ale spójrz
Również ich miłość, gdy zimny wiatr budzi mój Amada
Dla sztuki zawsze będzie z wami pędzle sztuki lub dźwięki słów.
Następnie -Sigamos Painter, odzwierciedlając na płótnie i I
na Eco Plains uczuć trzymamy
choć nikt nie rozumie, w naszym umyśle
ponieważ mi jest taka sama w obu Słowa lub pędzla, że ich ekspresja.
Z afecto.- Eugenio Tievo Parcero
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAMAÑO GESTIDO,
http://mangallona.blogspot.com.es
camanoxestido@gmail.com
¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?
CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE
BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO
Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña
y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,
mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría
que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.
-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores
la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles
-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra
mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.
-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al sonidos
al Eco que se escuchan igual y de la misma manera en toda la Tierra,
con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…
que el Mar se una al Viento… según cada uno las recree.
-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa
escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”
mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas
flotando descalzas, esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.
-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen
entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y
Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues
Amor u Odio verán dependiendo de lo que por mí sientan.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren
que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras
sus labios… cinco besos esperan que a su enfermo corazón no llegan.
-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y parece ser bella…
-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha recrea …
para mí son simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,
ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.
Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan
-será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será
fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea
mientras, yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me viene de vuelta.
-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti
cálidas luces de luz en las noches de Luna Llena, pero lucen
también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta
pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o la Palabra suena.
-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo
sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos
aunque nadie los entienda, en el interior de nuestra mente
porque Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa.
Con afecto.- Eugenio Tievo Parcero
Twórca i dyrektor CAMILO Camano Gestido,
http://mangallona.blogspot.com.es
camanoxestido@gmail.com
Jak się uwagę, gdy słowo brzmi ...? " A MANGALLONA """
TALKING WITH Camilo Caamaño Gestido gdzie sztuka
Zasysane na swój sposób bycia priding naszych ludzi
Siedząc na Marble White Stone Green Mountain
a on mając za towarzysza do pobliskiego ECO Poety,
podczas gdy malarz przestrzega krystalicznie Ria
Są one inspirujące piękny obraz w swoim umyśle, cicho rozmawiając.
Bez dokonywania porównań, artystyczne i sztuka może mieć więcej wartości
Słowem, gdy opuszcza duszę, która ucieleśnione czeskiej słodkie szczotki
powiedział Poetę, bo wierzę, że 2 + 2 = 4 pod Niebem a Ziemią
mając na uwadze, co twój umysł ... plazmy zależy od tego, kto je widzi.
Być może będzie tak stary poeta, ale jak rzucisz brzmi dźwięki
Eco słyszysz to samo iw ten sam sposób w całej Ziemi,
z mojego malarstwa ... Rozumiem to proste Curven ...
Morze łączy wiatr ... Według odtworzono każdy.
Malarz -¡¡¡ nie rozumiem !!! Kocham, bo jeśli powiem jej, że Poetisa
Pisał na mojej ziemi ... "i gdzie można ukryć ... jesteś niespokojny zaskoczony"
Podczas, kolory ślady w linii krzywych w Wind Surf
pływające boso, chcąc zrozumieć, co pochodzi z duszy.
Nie malować mi zrozumieć mnie, ale do poszukiwania
wśród czarnych lub białych sylwetki, między Rolling Green i
Czerwone linie, które w moim umyśle miłość usuwa je, ponieważ
Miłość czy nienawiść w zależności od tego, co widać, że czuję.
"Powiedziałeś mi wiersz o swojej ziemi", gdzie można się ukryć ... "
Więcej powiem wam o innej pięknej kobiety, siedząc na fotelu pociągu
W oknie, które odtwarza jego ciało; podczas snu wydaje się, że ...
... Pięć pocałunki usta spodziewać jej chore serce zawiedzie.
Wyraźnie -¡¡¡ Painter ... !!! On jest kobieta śpi i wydaje się być piękne ...
Poeta -¡¡¡Que są naiwne, bo nie o to odtwarza moja szczotka ...
Dla mnie to proste marzenia, bo nawet jeśli wierzyć jej we śnie,
ona nadal Mountain śpi i nigdy nie było.
Przeznaczenie widzi tylko jako Miłość i pocałunki oddziela je zawieść
To będzie bardzo miłe, co mówisz Pintor ale będzie widoczne tylko Arts
Kształt owoców i Cichy, którzy słodko zobaczyć swoje zdjęcie
a ja rzucam się pod wiatr, że na Eco, żebym wracał.
Poeta, maluję dla siebie i moje ciepłe szczotki są jak dla ciebie
zapala światło na ciepłe noce pełne księżyca, ale spójrz
Również ich miłość, gdy zimny wiatr budzi mój Amada
Dla sztuki zawsze będzie z wami pędzle sztuki lub dźwięki słów.
Następnie -Sigamos Painter, odzwierciedlając na płótnie i I
na Eco Plains uczuć trzymamy
choć nikt nie rozumie, w naszym umyśle
ponieważ mi jest taka sama w obu Słowa lub pędzla, że ich ekspresja.
Z afecto.- Eugenio Tievo Parcero
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAMAÑO GESTIDO,
http://mangallona.blogspot.com.es
camanoxestido@gmail.com
¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?
CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE
BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO
Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña
y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,
mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría
que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.
-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores
la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles
-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra
mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.
-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al sonidos
al Eco que se escuchan igual y de la misma manera en toda la Tierra,
con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…
que el Mar se una al Viento… según cada uno las recree.
-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa
escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”
mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas
flotando descalzas, esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.
-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen
entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y
Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues
Amor u Odio verán dependiendo de lo que por mí sientan.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren
que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras
sus labios… cinco besos esperan que a su enfermo corazón no llegan.
-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y parece ser bella…
-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha recrea …
para mí son simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,
ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.
Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan
-será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será
fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea
mientras, yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me viene de vuelta.
-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti
cálidas luces de luz en las noches de Luna Llena, pero lucen
también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta
pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o la Palabra suena.
-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo
sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos
aunque nadie los entienda, en el interior de nuestra mente
porque Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa.
Con afecto.- Eugenio Tievo Parcero
martes, 31 de enero de 2017
"" "... I dali 10 i 11 .. 12 i 1 .." "!!!
"" "... I dali 10 i 11 .. 12 i 1 .." "!!!
¡¡¡ "" ... I dali 10 i 11 .. 12 .. "i 1" !!!
.... Podczas gdy inni melancholijna ... pamiętając wielki mistrz Sabina ... śpiew ...
"I dano mu 10 i 11 ... 12 i jeden ... 2 i 3 ..." "wzdłuż plaży ...
ale dzikie fale ... go nie przyniósł więcej niż wody morskiej do brzegu, gdzie oczekiwano.
Przeszedł przez cały dzień i całą noc, patrząc na jej śnie Sandcastle ...
a może .... minimalne cząstki piasku ... w jego wsparcie ręce ...
Ona pamięta "... i dał mu 12 i jeden ... 2 i 3" na tej plaży.
Czasami myślał, że widział .... na krystalicznej białej piany słone, ale ... ...
jechał czarnym koniem ... może złamać harem kalifa ...
więcej Sabina przypomniała mu "... i dał 10 i 11 ... 12 i jeden ... 2 i 3 ..."
"To czekał i czekał długie godziny z otwartymi rękami i przeciągnął się fale ... !!!
ale wzburzone fale morskie .... tylko go przyniósł ... a szalejące fale, woda tylko przyniósł ...
"I dano mu 10 i 11 ... 12 i jeden ... 3 ... 2 orazintensywność" na zimnej plaży.
Chcesz zobaczyć jej sandcastle świeci majestatycznie nad brzegiem gdzie to było ...?
¡¡¡Gdyby to było trochę stare chaty ... mimo, że Poeta był zadowolony !!!
podczas gdy inni skandowali "... Jeden ... 12 i 2 i 3 ...", ale piaski, nie dotarł
Księżyc, zmęczony płacąc jej jasnego światła ... tak, że w poszukiwaniach znalazł je,
Już miałem iść spać ... na jej białej i wydłużonym łóżku, że oczekiwany
"... I dano mu 10 i 11 ... 12 i .... 2 i 3 ... w godzinach porannych ...
Ale twoje ręce ... emblandecidas fal, że tylko go wniesionych .... piany i wody ...
bez piasku, gdy pogłaskał pierś ... na plaży skompilować, a Sabina śpiewał
"... I dano mu 10 i 11 .... 12 i jeden .... 2 i 3 ... i śpi o zmierzchu ...."
¡¡¡ "" ... I dali 10 i 11 .. 12 .. "i 1" !!!
.... Podczas gdy inni melancholijna ... pamiętając wielki mistrz Sabina ... śpiew ...
"I dano mu 10 i 11 ... 12 i jeden ... 2 i 3 ..." "wzdłuż plaży ...
ale dzikie fale ... go nie przyniósł więcej niż wody morskiej do brzegu, gdzie oczekiwano.
Przeszedł przez cały dzień i całą noc, patrząc na jej śnie Sandcastle ...
a może .... minimalne cząstki piasku ... w jego wsparcie ręce ...
Ona pamięta "... i dał mu 12 i jeden ... 2 i 3" na tej plaży.
Czasami myślał, że widział .... na krystalicznej białej piany słone, ale ... ...
jechał czarnym koniem ... może złamać harem kalifa ...
więcej Sabina przypomniała mu "... i dał 10 i 11 ... 12 i jeden ... 2 i 3 ..."
"To czekał i czekał długie godziny z otwartymi rękami i przeciągnął się fale ... !!!
ale wzburzone fale morskie .... tylko go przyniósł ... a szalejące fale, woda tylko przyniósł ...
"I dano mu 10 i 11 ... 12 i jeden ... 3 ... 2 orazintensywność" na zimnej plaży.
Chcesz zobaczyć jej sandcastle świeci majestatycznie nad brzegiem gdzie to było ...?
¡¡¡Gdyby to było trochę stare chaty ... mimo, że Poeta był zadowolony !!!
podczas gdy inni skandowali "... Jeden ... 12 i 2 i 3 ...", ale piaski, nie dotarł
Księżyc, zmęczony płacąc jej jasnego światła ... tak, że w poszukiwaniach znalazł je,
Już miałem iść spać ... na jej białej i wydłużonym łóżku, że oczekiwany
"... I dano mu 10 i 11 ... 12 i .... 2 i 3 ... w godzinach porannych ...
Ale twoje ręce ... emblandecidas fal, że tylko go wniesionych .... piany i wody ...
bez piasku, gdy pogłaskał pierś ... na plaży skompilować, a Sabina śpiewał
"... I dano mu 10 i 11 .... 12 i jeden .... 2 i 3 ... i śpi o zmierzchu ...."
¡¡¡""... y le dieron las 10 y las 11 .. las 12 y la 1 ..""!!!
¡¡¡""... y le dieron las 10 y las 11 .. las 12 y la 1 ..""!!!
...., mientras otros melancólicos... recordando al gran Maestro Sabina ... entonaban ...
" y le dieron las 10 y las 11, ... las 12 y la una ... las 2 y las 3 ..."" por la playa ...
pero las bravas olas ... no le traían más que agua de mar a la orilla donde él esperaba.
Caminó todo el día y toda la noche buscando su sueño de Castillos de Arena ...
o quizás.... las mínimas partículas que de las arenas ... en sus manos se apoyaran...
mientras recordaba "... y le dieron las 12 y la una ... las 2 y las 3 " en aquella playa.
Aveces creía ver .... que sobre la espuma blanca salitrosa pero cristalina ... ...
cabalgaba una yegua morena ... posiblemente escapada del harén del Califa ...
más Sabina le recordaba " ... y le dieron las 10 y las 11... las 12 y la una ... las 2 y las 3..."
¡¡¡ Esperó y esperó horas eternas con las manos abiertas y sobre las olas estiradas ...!!!
pero el bravo mar.... solo le traía olas ... y las embravecidas olas, solo traían ... agua
" y le dieron las 10 y las 11 ... las 12 y la una ... las 2 ylas 3 ..." en aquella fría playa.
¿ Volvería a ver su Castillo de Arena brillando majestuoso en la orilla en donde estaba...?
¡¡¡ que si solo fuera una pequeña y vieja choza ...también con eso, el Poeta se conformaba!!!
mientras los otros cantaban " ...las 12 y la una ... las 2 y las 3 ..." pero las arenas, no llegaban
La luna, cansada de prestarle su claro de Luz ... para que en su búsqueda las encontrara,
estaba apunto de marcharse a dormir ... sobre su blanca y alargada cama que le esperaba
"... y le dieron las 10 y las 11 ... las 12 y la una .... las 2 y las 3 ... de la mañana ...
¡¡¡ Pero sus manos ... emblandecidas de las olas que solo le traían .... espuma y agua ...,
sin arena que como acariciado pecho ... ella en la playa le entregara, mientras Sabina cantaba
" ... y le dieron las 10 y las 11 .... las 12 y la una ....las 2 y las 3... y dormidos al anochecer ...."
" y le dieron las 10 y las 11, ... las 12 y la una ... las 2 y las 3 ..."" por la playa ...
pero las bravas olas ... no le traían más que agua de mar a la orilla donde él esperaba.
Caminó todo el día y toda la noche buscando su sueño de Castillos de Arena ...
o quizás.... las mínimas partículas que de las arenas ... en sus manos se apoyaran...
mientras recordaba "... y le dieron las 12 y la una ... las 2 y las 3 " en aquella playa.
Aveces creía ver .... que sobre la espuma blanca salitrosa pero cristalina ... ...
cabalgaba una yegua morena ... posiblemente escapada del harén del Califa ...
más Sabina le recordaba " ... y le dieron las 10 y las 11... las 12 y la una ... las 2 y las 3..."
¡¡¡ Esperó y esperó horas eternas con las manos abiertas y sobre las olas estiradas ...!!!
pero el bravo mar.... solo le traía olas ... y las embravecidas olas, solo traían ... agua
" y le dieron las 10 y las 11 ... las 12 y la una ... las 2 ylas 3 ..." en aquella fría playa.
¿ Volvería a ver su Castillo de Arena brillando majestuoso en la orilla en donde estaba...?
¡¡¡ que si solo fuera una pequeña y vieja choza ...también con eso, el Poeta se conformaba!!!
mientras los otros cantaban " ...las 12 y la una ... las 2 y las 3 ..." pero las arenas, no llegaban
La luna, cansada de prestarle su claro de Luz ... para que en su búsqueda las encontrara,
estaba apunto de marcharse a dormir ... sobre su blanca y alargada cama que le esperaba
"... y le dieron las 10 y las 11 ... las 12 y la una .... las 2 y las 3 ... de la mañana ...
¡¡¡ Pero sus manos ... emblandecidas de las olas que solo le traían .... espuma y agua ...,
sin arena que como acariciado pecho ... ella en la playa le entregara, mientras Sabina cantaba
" ... y le dieron las 10 y las 11 .... las 12 y la una ....las 2 y las 3... y dormidos al anochecer ...."
C A M O N I ........................... ..
C A M O N I ........................... ..
Droga bez podparcia stóp na twardym podłożu,
Droga bez ruchu ramion bez chwieje,
gładka droga, zachodni wiatr przywraca wspomnienia,
W drodze powrotnej, nie oglądając się, jak gdyby był tylko sen.
Droga z widokiem na front wśród białych chmur firmamencie
Carballeiras drogi, z dala od dróg, że nie mam już powrotu
Droga od zielonych fal, które punkty w mojej wsi spadła
Droga nie widząc moje stare góry urodziły się w mojej wsi.
Droga pozostawiając co footfall stare kocha i wciąż ledwie pamiętam
błędny tor, który nie wie, do miejsca przeznaczenia lub gdy jest on ukrywa
Droga bez żalu, który boli mnie i boli, pytam o przebaczenie
Pielgrzym sposób, szukając wiecznego pokoju, który szedł przed.
Sposób, ale do mnie przechodzą jak czarne cienie i pogodnej ciszy
Droga i tak będzie nie tylko w niebo, gdzie sny są po prostu ...
Droga więcej milionów, które Almas poza granicami lotniska
Droga w dniu wszyscy wybrali lub przeznaczenia mogą już oczekiwać, że nas widzą.
Chodzę niektóre nie pójdzie i zatrzymać się w miejscu, gdzie w lewo
Droga wiedząc, że ziemia nie należy do nas i co nowego jest teraz Wieczny
widząc sposób, jak wierzą obudzi jak dzisiaj, jak zawsze byli
Droga w moim nowym życiu nic nie jest tym, co było i jak będzie te marzenia.
Camino con la vista al frente entre nubes blancas del Firmamento,
Droga bez podparcia stóp na twardym podłożu,
Droga bez ruchu ramion bez chwieje,
gładka droga, zachodni wiatr przywraca wspomnienia,
W drodze powrotnej, nie oglądając się, jak gdyby był tylko sen.
Droga z widokiem na front wśród białych chmur firmamencie
Carballeiras drogi, z dala od dróg, że nie mam już powrotu
Droga od zielonych fal, które punkty w mojej wsi spadła
Droga nie widząc moje stare góry urodziły się w mojej wsi.
Droga pozostawiając co footfall stare kocha i wciąż ledwie pamiętam
błędny tor, który nie wie, do miejsca przeznaczenia lub gdy jest on ukrywa
Droga bez żalu, który boli mnie i boli, pytam o przebaczenie
Pielgrzym sposób, szukając wiecznego pokoju, który szedł przed.
Sposób, ale do mnie przechodzą jak czarne cienie i pogodnej ciszy
Droga i tak będzie nie tylko w niebo, gdzie sny są po prostu ...
Droga więcej milionów, które Almas poza granicami lotniska
Droga w dniu wszyscy wybrali lub przeznaczenia mogą już oczekiwać, że nas widzą.
Chodzę niektóre nie pójdzie i zatrzymać się w miejscu, gdzie w lewo
Droga wiedząc, że ziemia nie należy do nas i co nowego jest teraz Wieczny
widząc sposób, jak wierzą obudzi jak dzisiaj, jak zawsze byli
Droga w moim nowym życiu nic nie jest tym, co było i jak będzie te marzenia.
C A M I N O………………………..
Camino sin apoyar los pies sobre el duro suelo,
Camino sin mover los brazos y sin bamboleo,
Camino suave mientras el Viento del Sudoeste me trae recuerdos,
Camino sin ver para atrás como si lo de atrás solo fuera un Sueño.
Camino con la vista al frente entre nubes blancas del Firmamento,
Camino lejos de carballeiras y caminos por los que ya no vuelvo
Camino lejos de las verdes olas que de otros lugares en mi Pueblo recayeron
Camino sin ver mis viejas montañas que en mi Aldea nacieron.
Camino dejando en cada pisada viejos amores y duras penas que aún recuerdo
Camino cual errante no sabe su destino ni en donde él, se está escondiendo
Camino sin lamentar quien me hirió y de los que herí, perdón les estoy pidiendo
Camino como Peregrino que busca la Paz Eterna de los que antes se fueron.
Camino pero a mi lado veo pasar como negras sombras serenas y en Silencio
Camino y así no voy solo hacía el Firmamento donde los Sueños, solo son…
Camino más millones de Almas cual salida fuera del mismo Aeropuerto
Camino en el día que todos escogimos o el destino quizás ya esperaba vernos.
Camino más algunos pretenden no andar y quedarse en el sitio donde salieron
Camino sabiendo que esa tierra ya no nos pertenece y lo nuevo ahora es Eterno
Camino viendo como creen que despiertos será como Ayer, como siempre fueron
Camino que en mi nuevo vivir nada es lo que fue ni cómo serán esos Sueños.
Jak się uwagę, gdy słowo brzmi ...?
Jak się uwagę, gdy słowo brzmi ...?
TALKING WITH Camilo Caamaño Gestido gdzie sztuka
Zasysane na swój sposób bycia priding naszych ludzi
Siedząc na Marble White Stone Green Mountain
a on mając za towarzysza do pobliskiego ECO Poety,
podczas gdy malarz przestrzega krystalicznie Ria
Są one inspirujące piękny obraz w swoim umyśle, cicho rozmawiając.
Bez dokonywania porównań, artystyczne i sztuka może mieć więcej wartości w
Słowem, gdy opuszcza duszę, która ucieleśnione czeskiej słodkie szczotki
powiedział Poetę, bo wierzę, że 2 + 2 = 4 pod Niebem a Ziemią
mając na uwadze, co twój umysł ... plazmy zależy od tego, kto je widzi.
Być może będzie tak stary poeta, ale jak rzucisz odgłosy wiatru
Eco usłyszał same i w taki sam sposób w całej Ziemi
z mojego malarstwa ... Rozumiem to proste Curven ...
Morze łączy wiatr ... ponieważ każdy widzi i odtwarza.
Malarz -¡¡¡ nie rozumiem !!! Kocham, bo jeśli powiem jej, że Poetisa
Pisał na mojej ziemi ... "i gdzie można ukryć ... jesteś niespokojny zaskoczony"
Podczas, kolory ślady w linii krzywych w Wind Surf
pływające boso, chcąc zrozumieć, co pochodzi z duszy.
Nie malować mi zrozumieć mnie, ale do poszukiwania
wśród czarnych lub białych sylwetki, między Rolling Green i
Czerwone linie, które w moim umyśle miłość usuwa je, ponieważ
Miłość czy nienawiść przejść w zależności od tego, co do mnie czujesz.
"Powiedziałeś mi wiersz o swojej ziemi", gdzie można się ukryć ... "
Więcej powiem wam o innej pięknej kobiety, siedząc na fotelu pociągu
W oknie, które odtwarza jego ciało; podczas snu wydaje się, że ...
wargi ... ale czekać pięć całuje ją chorym sercem zawodzą.
Wyraźnie -¡¡¡ Painter ... !!! On jest kobieta śpi i wydaje się być piękne ...
Poeta -¡¡¡Que są naiwne, bo to nie jest to, co ujawnia moja szczotka,
Dla mnie to proste marzenia, bo nawet jeśli wierzyć jej we śnie,
ona nadal Mountain śpi i nigdy nie było.
Przeznaczenie widzi tylko jako Miłość i pocałunki oddziela je zawieść
To będzie bardzo miłe, co mówisz Pintor ale będzie widoczne tylko Arts
Kształt owoców i Cichy, którzy słodko zobaczyć swoje zdjęcie
a ja rzucam się pod wiatr, że na Eco, żebym wracał.
Poeta, maluję dla siebie i moje ciepłe szczotki są jak dla ciebie
Uwielbiam ciepłe noce pełne światła księżyca, ale spójrz
Również ich miłość, gdy zimny wiatr budzi mój Amada
Sztuka dla sztuki zawsze będzie z wami pędzle czy słowo brzmi.
Następnie -Sigamos Painter, odzwierciedlając na płótnie i I
na Eco Plains uczuć trzymamy
choć nikt nie rozumie, ponieważ w naszych głowach
Amar jest równa albo w programie Word lub pędzel wyraża.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
TALKING WITH Camilo Caamaño Gestido gdzie sztuka
Zasysane na swój sposób bycia priding naszych ludzi
Siedząc na Marble White Stone Green Mountain
a on mając za towarzysza do pobliskiego ECO Poety,
podczas gdy malarz przestrzega krystalicznie Ria
Są one inspirujące piękny obraz w swoim umyśle, cicho rozmawiając.
Bez dokonywania porównań, artystyczne i sztuka może mieć więcej wartości w
Słowem, gdy opuszcza duszę, która ucieleśnione czeskiej słodkie szczotki
powiedział Poetę, bo wierzę, że 2 + 2 = 4 pod Niebem a Ziemią
mając na uwadze, co twój umysł ... plazmy zależy od tego, kto je widzi.
Być może będzie tak stary poeta, ale jak rzucisz odgłosy wiatru
Eco usłyszał same i w taki sam sposób w całej Ziemi
z mojego malarstwa ... Rozumiem to proste Curven ...
Morze łączy wiatr ... ponieważ każdy widzi i odtwarza.
Malarz -¡¡¡ nie rozumiem !!! Kocham, bo jeśli powiem jej, że Poetisa
Pisał na mojej ziemi ... "i gdzie można ukryć ... jesteś niespokojny zaskoczony"
Podczas, kolory ślady w linii krzywych w Wind Surf
pływające boso, chcąc zrozumieć, co pochodzi z duszy.
Nie malować mi zrozumieć mnie, ale do poszukiwania
wśród czarnych lub białych sylwetki, między Rolling Green i
Czerwone linie, które w moim umyśle miłość usuwa je, ponieważ
Miłość czy nienawiść przejść w zależności od tego, co do mnie czujesz.
"Powiedziałeś mi wiersz o swojej ziemi", gdzie można się ukryć ... "
Więcej powiem wam o innej pięknej kobiety, siedząc na fotelu pociągu
W oknie, które odtwarza jego ciało; podczas snu wydaje się, że ...
wargi ... ale czekać pięć całuje ją chorym sercem zawodzą.
Wyraźnie -¡¡¡ Painter ... !!! On jest kobieta śpi i wydaje się być piękne ...
Poeta -¡¡¡Que są naiwne, bo to nie jest to, co ujawnia moja szczotka,
Dla mnie to proste marzenia, bo nawet jeśli wierzyć jej we śnie,
ona nadal Mountain śpi i nigdy nie było.
Przeznaczenie widzi tylko jako Miłość i pocałunki oddziela je zawieść
To będzie bardzo miłe, co mówisz Pintor ale będzie widoczne tylko Arts
Kształt owoców i Cichy, którzy słodko zobaczyć swoje zdjęcie
a ja rzucam się pod wiatr, że na Eco, żebym wracał.
Poeta, maluję dla siebie i moje ciepłe szczotki są jak dla ciebie
Uwielbiam ciepłe noce pełne światła księżyca, ale spójrz
Również ich miłość, gdy zimny wiatr budzi mój Amada
Sztuka dla sztuki zawsze będzie z wami pędzle czy słowo brzmi.
Następnie -Sigamos Painter, odzwierciedlając na płótnie i I
na Eco Plains uczuć trzymamy
choć nikt nie rozumie, ponieważ w naszych głowach
Amar jest równa albo w programie Word lub pędzel wyraża.
¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?
CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE
BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO
Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña
y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,
mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría
que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.
-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores en
la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles
-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra
mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.
-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al Viento
en el Eco se escuchan igual y de la misma manera en toda la Tierra,
con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…
que el Mar se una al Viento… según cada uno las ve y las recrea.
-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa
escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”
mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas
flotando descalzas, esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.
-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen
entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y
Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues
Amor u Odio irán dependiendo de lo que por mí sientan.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren
que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras
sus labios… cinco besos esperan pero a su enfermo corazón no llegan.
-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y parece ser bella…
-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha desvela,
para mí son simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,
ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.
Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan
-Será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será
fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea
mientras yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me viene de vuelta.
-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti
cálidas luces de Amor en las noches de Luna Llena, pero lucen
también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta
pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o si la Palabra suena.
-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo
sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos
aunque nadie los entienda, pues en el interior de nuestra mente
Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa.
"Ostatni Mal ... sen ... Sen for Tomorrow Amando"
"Ostatni Mal ... sen ... Sen for Tomorrow Amando"
Gdy ostatnia godzina Roku powoli ucieka
Wyłaniają się w moim umyśle, wspomnień z przeszłości, jak zawsze nie były dobre
ale zawsze kładę dziobu łodzi przed dziobem fale przyszedł
i uzbrojonych Marzenia ... Zostawiłem te burze z dobrej pogody oczekiwania.
Łatwo jest mówić o "falach", gdy jedynymi, którzy grali w wannie była
a może małe fale, które docierają na plażę bez brawury i cichy ...
ale tacy, którzy poznali morzach Wielkiego Słońca, wiemy, że mówimy
gdy pojawi się na ziemię, zamiast chodzenia ... udać się jak fale, taniec.
Wszystkie opony ... nawet gdy masz organizm przyzwyczajony do otrzymywania szarpnięcie,
ale czasem na morzu, patrz również niebieskie światło niebieskie niebo jasne
że twoje sny jak należy go kochać i być kochanym będzie wyglądać ...
i zastanawiasz się znowu i znowu ... bo mi się, że świat miłości odmówił mi?
Kiedy robi się tak jak dzisiaj, późne godziny sylwestra ...
i można czuć się trochę szczęśliwsi ... bo jeśli umrzesz dzisiaj ...
Nowy Rok będzie pochowany .... i ... kilku do twoich drzwi ....
pozostali ...? ale pytania Roku skończył, nadal gwizdy ...
Można poczuć się jak w Phoenix i puścić tej melancholijnej piosenki ...
aż do stromego zejścia na dno mórz opłakiwał ...
melodyjne dźwięki kołysankę ... że choć ciało nadal spadać ...
Przypomina, jak pięknie jest kochać, nawet Loba który cię kochać.
I znowu przekształci poeta i zdjąć skrzydła drzemał
Krew w zimnej wodzie, wsunął swoje marzenia ... i znów odrodzić
z tych popiołów i ... się wspinać i wspinać ... szuka tego pięknego utworu ...
i zrozumieją piękno życia, kiedy powiesz mi ... "" "Kocham cię ..." ".
I zachować latania w górę, podczas gdy wzburzone fale przejść uspokajający
i zielonych Valle daje życie i pożywienie dla tych, którzy wciąż żyją
i znowu twoje ciało, staje się poetą, bierze pióro w dłoniach
i przepisać Wiersze, opowiadania i refleksje ... tylko miłość ....
Starego roku jest już zanika ... "Pozwól nam śnić ten Nowy Rok przybywa
Sny, gdzie nasza polityczna Pracownicy Zagłosuj dać im stać,
Pozwól nam marzyć, że wszystkie państwa, bez oddzielania, odroczyć grunty, które przyniósł nam,
Pozwól nam marzyć, że nie będzie więcej przemocy, ani smutne białe gołębie latające.
A w Nowym Roku ... w kącie mojej jaskini będę marzyć, że pewnego dnia ...
Powiedziałem ... "nie pozostawiają bo naprawdę nigdy nie kochałem ... jak cię kocham ..."
że jeśli tylko odległym marzeniem .... kiedy przychodzi noc ...
wracając do zapamiętania ... Wrócę musi czuć, że ... "Ja też cię kocham, tak ..."
Gdy ostatnia godzina Roku powoli ucieka
Wyłaniają się w moim umyśle, wspomnień z przeszłości, jak zawsze nie były dobre
ale zawsze kładę dziobu łodzi przed dziobem fale przyszedł
i uzbrojonych Marzenia ... Zostawiłem te burze z dobrej pogody oczekiwania.
Łatwo jest mówić o "falach", gdy jedynymi, którzy grali w wannie była
a może małe fale, które docierają na plażę bez brawury i cichy ...
ale tacy, którzy poznali morzach Wielkiego Słońca, wiemy, że mówimy
gdy pojawi się na ziemię, zamiast chodzenia ... udać się jak fale, taniec.
Wszystkie opony ... nawet gdy masz organizm przyzwyczajony do otrzymywania szarpnięcie,
ale czasem na morzu, patrz również niebieskie światło niebieskie niebo jasne
że twoje sny jak należy go kochać i być kochanym będzie wyglądać ...
i zastanawiasz się znowu i znowu ... bo mi się, że świat miłości odmówił mi?
Kiedy robi się tak jak dzisiaj, późne godziny sylwestra ...
i można czuć się trochę szczęśliwsi ... bo jeśli umrzesz dzisiaj ...
Nowy Rok będzie pochowany .... i ... kilku do twoich drzwi ....
pozostali ...? ale pytania Roku skończył, nadal gwizdy ...
Można poczuć się jak w Phoenix i puścić tej melancholijnej piosenki ...
aż do stromego zejścia na dno mórz opłakiwał ...
melodyjne dźwięki kołysankę ... że choć ciało nadal spadać ...
Przypomina, jak pięknie jest kochać, nawet Loba który cię kochać.
I znowu przekształci poeta i zdjąć skrzydła drzemał
Krew w zimnej wodzie, wsunął swoje marzenia ... i znów odrodzić
z tych popiołów i ... się wspinać i wspinać ... szuka tego pięknego utworu ...
i zrozumieją piękno życia, kiedy powiesz mi ... "" "Kocham cię ..." ".
I zachować latania w górę, podczas gdy wzburzone fale przejść uspokajający
i zielonych Valle daje życie i pożywienie dla tych, którzy wciąż żyją
i znowu twoje ciało, staje się poetą, bierze pióro w dłoniach
i przepisać Wiersze, opowiadania i refleksje ... tylko miłość ....
Starego roku jest już zanika ... "Pozwól nam śnić ten Nowy Rok przybywa
Sny, gdzie nasza polityczna Pracownicy Zagłosuj dać im stać,
Pozwól nam marzyć, że wszystkie państwa, bez oddzielania, odroczyć grunty, które przyniósł nam,
Pozwól nam marzyć, że nie będzie więcej przemocy, ani smutne białe gołębie latające.
A w Nowym Roku ... w kącie mojej jaskini będę marzyć, że pewnego dnia ...
Powiedziałem ... "nie pozostawiają bo naprawdę nigdy nie kochałem ... jak cię kocham ..."
że jeśli tylko odległym marzeniem .... kiedy przychodzi noc ...
wracając do zapamiętania ... Wrócę musi czuć, że ... "Ja też cię kocham, tak ..."
" Último Mal Sueño... para Mañana... Soñar Amando"
Cuando las últimas horas del Año se van lentamente acabando
afloran en mi mente, recuerdos pasados, que como siempre no fueron buenos
pero siempre puse mi barco proa con proa contra las olas que llegaron
y armado de Sueños... salí de esas tormentas con el buen tiempo esperando.
Fácil es hablar de "olas", cuando las únicas que se vieron era en la bañera jugando
o quizás el pequeño oleaje que a la playa llega sin bravura y manso ...
pero algunos que hemos conocido los mares del Gran Sol,sabemos de que hablamos
que cuando llegas a tierra, en vez de pasear ... sigues como en las olas , bailando.
Todo cansa... hasta cuando tienes el cuerpo acostumbrado a recibir bandazos,
pero aveces en el mar, ves también celestes cielos de luz azul despejados
que se semejan a tus Sueños de como debe ser Amar y ser Amado ...
y te preguntas una y otra vez...¿porque a mí, ese mundo de Amor se me ha negado?
Cuando llega como hoy, las últimas horas del día de Fin de Año ...
ya te puedes sentir un poco MÁS feliz ... porque si hoy mueres ...
en Año Nuevo serás enterrado .... y eso ... ¿ a cuantos a su puerta ....
se quedaron...? pero las preguntas de este Año acabado, te siguen silbando ...
Te sientes como el Ave Fénix y te dejas llevar de ese melancólico canto...
hasta que en tu empinada bajada, hasta el fondo de los mares llorados ...
suena una melódica nana ... que mientras tu cuerpo sigue bajando ...
te recuerda lo bello que es Amar, aunque sea una Loba la que te está amando.
Y otra vez te transformas en Poeta y despegas tus alas que dormitaban
la sangre que en agua fría, tus sueños colaron... y renaces de nuevo
de esas cenizas y ... subes y subes ... buscando aquel bello canto ...
y vuelves a comprender la belleza de la Vida, cuando me dices... """ te amo..."".
Y sigues volando hacía arriba, mientras las bravas olas del mar se van calmando
y el Valle frondoso y verde da vida y comida a los que lo siguen habitando
y otra vez tu cuerpo, convertido en Poeta, coge su pluma entre sus manos
y vuelves a escribir Poemas, Reflexiones y Cuentos ... solo para enamorados ....
El Año Viejo ya se va esfumando...¡¡¡Soñemos a este Año Nuevo que llega
Sueños en donde nuestros Políticos se vuelvan Obreros del voto que les damos,
Soñemos que Unidos Todos, sin separarnos, levantaremos la tierra que nos ha criado,
Soñemos que no habrá más violencia de género, ni Palomas Blancas tristes volando.
Y en ese Año Nuevo... en una esquina de mi cueva Soñaré ... que un día
me dijiste ..." no te marches porque de verdad que nunca amé... cómo te amo..."
que aunque solo fuera un lejano Sueño.... cuando llegue la noche ...
al volver a recordarlo ... me volverá ha hacer sentir que yo ... " también así te amo..."
afloran en mi mente, recuerdos pasados, que como siempre no fueron buenos
pero siempre puse mi barco proa con proa contra las olas que llegaron
y armado de Sueños... salí de esas tormentas con el buen tiempo esperando.
Fácil es hablar de "olas", cuando las únicas que se vieron era en la bañera jugando
o quizás el pequeño oleaje que a la playa llega sin bravura y manso ...
pero algunos que hemos conocido los mares del Gran Sol,sabemos de que hablamos
que cuando llegas a tierra, en vez de pasear ... sigues como en las olas , bailando.
Todo cansa... hasta cuando tienes el cuerpo acostumbrado a recibir bandazos,
pero aveces en el mar, ves también celestes cielos de luz azul despejados
que se semejan a tus Sueños de como debe ser Amar y ser Amado ...
y te preguntas una y otra vez...¿porque a mí, ese mundo de Amor se me ha negado?
Cuando llega como hoy, las últimas horas del día de Fin de Año ...
ya te puedes sentir un poco MÁS feliz ... porque si hoy mueres ...
en Año Nuevo serás enterrado .... y eso ... ¿ a cuantos a su puerta ....
se quedaron...? pero las preguntas de este Año acabado, te siguen silbando ...
Te sientes como el Ave Fénix y te dejas llevar de ese melancólico canto...
hasta que en tu empinada bajada, hasta el fondo de los mares llorados ...
suena una melódica nana ... que mientras tu cuerpo sigue bajando ...
te recuerda lo bello que es Amar, aunque sea una Loba la que te está amando.
Y otra vez te transformas en Poeta y despegas tus alas que dormitaban
la sangre que en agua fría, tus sueños colaron... y renaces de nuevo
de esas cenizas y ... subes y subes ... buscando aquel bello canto ...
y vuelves a comprender la belleza de la Vida, cuando me dices... """ te amo..."".
Y sigues volando hacía arriba, mientras las bravas olas del mar se van calmando
y el Valle frondoso y verde da vida y comida a los que lo siguen habitando
y otra vez tu cuerpo, convertido en Poeta, coge su pluma entre sus manos
y vuelves a escribir Poemas, Reflexiones y Cuentos ... solo para enamorados ....
El Año Viejo ya se va esfumando...¡¡¡Soñemos a este Año Nuevo que llega
Sueños en donde nuestros Políticos se vuelvan Obreros del voto que les damos,
Soñemos que Unidos Todos, sin separarnos, levantaremos la tierra que nos ha criado,
Soñemos que no habrá más violencia de género, ni Palomas Blancas tristes volando.
Y en ese Año Nuevo... en una esquina de mi cueva Soñaré ... que un día
me dijiste ..." no te marches porque de verdad que nunca amé... cómo te amo..."
que aunque solo fuera un lejano Sueño.... cuando llegue la noche ...
al volver a recordarlo ... me volverá ha hacer sentir que yo ... " también así te amo..."
Early Bird i mewy PSY Gaviotans
Early Bird i mewy PSY Gaviotans
Dzwony w starym mieście lub w rękach zegarem
Godzina ósma rano, jak zwykle, nie uciekają mewy i
Gaviotans mężczyźni, niezależnie od panującego mrozu, deszczu Southwest,
ani słodka ciepła wewnątrz wszystkich dobrych kawiarni, które ich czekają.
Os siedzą na krzesłach, które towarzyszą kilka tabel z gorącą kawą,
bez encuenta zimno rano, słońce lub gęstej mgły ... którym jego
ciało było odporne na meteorologías rok, niektórzy ignoranci i mewy
jak zawsze, nie daleko stamtąd najbardziej ignorantem mężczyzna mewy tertuliaban.
Od końca doku do centrum mojej pięknej miejscowości,
Codziennie widział uzależnionych i paląc papierosa rano, a niektóre
saner, pozostawały pod delikatnym ciepłem, że po drzwiach
ekspresy do kawy oraz ogrzewanie ogrzewanie ich zimny.
Nigdy nie mogłem zrozumieć, ale mogę sobie wyobrazić, że sprawność
ignorantami mew i trwałe stałą uniku złą pogodę
zima przyniosła zimny deszcz i mokry wiatr,
wulkany, które ich ciała były nie do zniesienia ciepła.
Niektórzy tłumaczą to jako dowód błędnego wprowadzonego w swojej macierzystej,
papieros, ale, znając mojego niezrozumienia
Zastanawiałem się ... co nie może wyjść na zewnątrz, gdy chcą chcą
połykać, że biały dym wypełniający płuca po zabójcze zimno ...?
Wszystko było bezużyteczne widząc te gazety i chłodzi znaków
że chociaż byli doświadczeni marynarze wzburzonym morzu,
je w roli gospodyń domowych, zażądał jego obecność, taką samą równość
poza tym, że były to samce mewy mewy i nazwali siebie.
Po kilku godzinach, gdy słońce w południe zaprosił ich do chodzenia,
Ja pamiętam te wczesnych godzin codziennego wschodu
widząc je na otwartej przestrzeni, a nie leczenia normalnych ludzi,
Zrobiłem je porównać z dziwnymi samce mewy i stracił Gaviotans
LAS GAVIOTAS Y LOS TEMPRANEROS MACHOS GAVIOTEROS
Suenan en las viejas Campanas del Pueblo ó en las manecillas de un reloj
las 8 en punto de la mañana y como todos los días, allí acuden gaviotas y
machos gavioteros sin importarles la helada reinante, la lluvia del Suroeste,
ni el dulce calor que hay dentro de todas las buenas cafeterías que les esperan.
Sentadas-os sobre las sillas que acompañan a varias mesas con un caluroso café,
sin tener encuenta al frío mañanero, al Sol o a la espesa niebla ... cual su
cuerpo fuera inmune a las meteorologías del año, unas ignorantes gaviotas y
como siempre, no lejos de allí más ignorantes machos gaviotas se tertuliaban.
Desde el final del Muelle, hasta el centro de mi bello Pueblo,
cada día los veía fumar su enviciado y mañanero cigarrillo, mientras algunas
más sensatas, permanecían bajo el suave calor que tras la puerta de entrada
las máquinas del café y la calefacción les calentaba del duro frío.
Nunca pude comprender pero sí me podía imaginar aquella aptitud
de las ignorantes gaviotas, sorteando y soportando las constantes inclemencias
del tiempo en invierno que traían la lluvia fría y el viento húmedo,
cual sus cuerpos fueran volcanes de insoportable calefacción.
Algunos lo explicaban como el justificante vicioso introducido en su Alma,
de fumarse un cigarrillo, pero yo, ignorante de mi incomprensión
me preguntaba ... ¿ y no pueden salir a la calle cuando desear quieran
tragarse ese blanco humo que llena sus pulmones de posteriores fríos mortales...?
Todo era inútil viendo a aquellos diarios y enfriados personajes
que si bien ellos eran curtidos marineros de bravos mares,
ellas en su faceta de amas de casa, exigían con su presencia, la misma igualdad
salvo que ellas eran gaviotas y ellos machos gaviotas se hacían llamar.
Pasadas varias horas, cuando el Sol de mediodía les invitaba a pasear,
me hacían recordar aquellas primeras horas del diario amanecer
cuando al verlos a la intemperie, en vez de considerarlos normales personas,
me hacían compararlos con extrañas gaviotas y perdidos machos gavioteros
Dzwony w starym mieście lub w rękach zegarem
Godzina ósma rano, jak zwykle, nie uciekają mewy i
Gaviotans mężczyźni, niezależnie od panującego mrozu, deszczu Southwest,
ani słodka ciepła wewnątrz wszystkich dobrych kawiarni, które ich czekają.
Os siedzą na krzesłach, które towarzyszą kilka tabel z gorącą kawą,
bez encuenta zimno rano, słońce lub gęstej mgły ... którym jego
ciało było odporne na meteorologías rok, niektórzy ignoranci i mewy
jak zawsze, nie daleko stamtąd najbardziej ignorantem mężczyzna mewy tertuliaban.
Od końca doku do centrum mojej pięknej miejscowości,
Codziennie widział uzależnionych i paląc papierosa rano, a niektóre
saner, pozostawały pod delikatnym ciepłem, że po drzwiach
ekspresy do kawy oraz ogrzewanie ogrzewanie ich zimny.
Nigdy nie mogłem zrozumieć, ale mogę sobie wyobrazić, że sprawność
ignorantami mew i trwałe stałą uniku złą pogodę
zima przyniosła zimny deszcz i mokry wiatr,
wulkany, które ich ciała były nie do zniesienia ciepła.
Niektórzy tłumaczą to jako dowód błędnego wprowadzonego w swojej macierzystej,
papieros, ale, znając mojego niezrozumienia
Zastanawiałem się ... co nie może wyjść na zewnątrz, gdy chcą chcą
połykać, że biały dym wypełniający płuca po zabójcze zimno ...?
Wszystko było bezużyteczne widząc te gazety i chłodzi znaków
że chociaż byli doświadczeni marynarze wzburzonym morzu,
je w roli gospodyń domowych, zażądał jego obecność, taką samą równość
poza tym, że były to samce mewy mewy i nazwali siebie.
Po kilku godzinach, gdy słońce w południe zaprosił ich do chodzenia,
Ja pamiętam te wczesnych godzin codziennego wschodu
widząc je na otwartej przestrzeni, a nie leczenia normalnych ludzi,
Zrobiłem je porównać z dziwnymi samce mewy i stracił Gaviotans
LAS GAVIOTAS Y LOS TEMPRANEROS MACHOS GAVIOTEROS
Suenan en las viejas Campanas del Pueblo ó en las manecillas de un reloj
las 8 en punto de la mañana y como todos los días, allí acuden gaviotas y
machos gavioteros sin importarles la helada reinante, la lluvia del Suroeste,
ni el dulce calor que hay dentro de todas las buenas cafeterías que les esperan.
Sentadas-os sobre las sillas que acompañan a varias mesas con un caluroso café,
sin tener encuenta al frío mañanero, al Sol o a la espesa niebla ... cual su
cuerpo fuera inmune a las meteorologías del año, unas ignorantes gaviotas y
como siempre, no lejos de allí más ignorantes machos gaviotas se tertuliaban.
Desde el final del Muelle, hasta el centro de mi bello Pueblo,
cada día los veía fumar su enviciado y mañanero cigarrillo, mientras algunas
más sensatas, permanecían bajo el suave calor que tras la puerta de entrada
las máquinas del café y la calefacción les calentaba del duro frío.
Nunca pude comprender pero sí me podía imaginar aquella aptitud
de las ignorantes gaviotas, sorteando y soportando las constantes inclemencias
del tiempo en invierno que traían la lluvia fría y el viento húmedo,
cual sus cuerpos fueran volcanes de insoportable calefacción.
Algunos lo explicaban como el justificante vicioso introducido en su Alma,
de fumarse un cigarrillo, pero yo, ignorante de mi incomprensión
me preguntaba ... ¿ y no pueden salir a la calle cuando desear quieran
tragarse ese blanco humo que llena sus pulmones de posteriores fríos mortales...?
Todo era inútil viendo a aquellos diarios y enfriados personajes
que si bien ellos eran curtidos marineros de bravos mares,
ellas en su faceta de amas de casa, exigían con su presencia, la misma igualdad
salvo que ellas eran gaviotas y ellos machos gaviotas se hacían llamar.
Pasadas varias horas, cuando el Sol de mediodía les invitaba a pasear,
me hacían recordar aquellas primeras horas del diario amanecer
cuando al verlos a la intemperie, en vez de considerarlos normales personas,
me hacían compararlos con extrañas gaviotas y perdidos machos gavioteros
"No son ... ... bez wnuczka Dziadek poleciał jeden rano ..."
"No son ... ... bez wnuczka Dziadek poleciał jeden rano ..."
Siedząc na Pola, przyszedł pewnego dnia Pio-Pio zmęczony,
Był opanowany w bagażniku obawiając spadać nieprzytomny
Jeżeli masz dużo podróżował, że widzę bardzo zmęczony ...?
-¡¡¡Te Pielęgnacja nie mówić ... ale ... spędził lata latania ... !!!
- Nie martw się i odpocząć, będę oglądać nie spadają
i tak zasnęła Pio-Pio, że pewnego dnia przyszedł do mnie.
Widziałem go czule, z twarzą odległym wspomnieniem przyniósł mi
a ja pozwoliłem snu 2 dni i zwinięta skrzydeł
Słabe Pio-Pio -¡¡¡ że ma wieloletnie latające ... !!!
-¡¡¡Vaya ... Wydaje się być despertando..hola Pio-Pio wciąż jesteś zmęczony?
Jak długo spałem i wspierane w drzewie ...?
-¡¡¡Que Obchodzi ... ważne jest już odpoczął ... !!!
Cóż ... coś zjeść, muszę lecieć dalej niż Latałem ...
-¡¡¡ Dla trochę ... albo uciec od własnej przeszłości ... !!!
-¡¡¡ Ay, stary ptak ... jeśli powiem Ci, ile bólu opuścił moje skrzydła ... !!!
-z Że chcesz, czy nie zależy contarlo¡¡¡llevo czeka tak długo !!!
Przyszedł dzień Nigdy nie myślałem, że nie chce go ...
Zostawiłem trochę życia, beze mnie ... a bezdusznym lecę ...
Pio-Pio -¡¡¡Sigue konta jest już niepokojące mnie ... !!!
Miał rodzinę, ale jedynym towarzyszem był diabeł ...
To dusił mi oddychanie, związany ze mną, jeśli wędrować chciał trochę czasu ...
i tak codziennie ... moja dusza została chwytając ...
wszyscy wiedzieli, co się dzieje na dłużej
Dałem ja, nigdy nie opuścił skargę od niej, z moich ust.
Wiedziałem, że podobał mi się trochę życia, ode mnie odejść
i widziałem, że beze mnie, nic nie brakowało na ziemi
Pewnego dnia wybrałem się na lot bez zginania wygląd
i od tego rano, pływające bezcelowo lub mapę
"I to nie dlatego, że mi powiedzieć, czy jest to może nie kochać?
Przepraszam ... ale mój ojciec szaleństwo oślepił mnie gorzki duszę
"Czekałem siedzi w Pola ... od wyjazdu,
nie popełnia kolejny błąd ... ze mną podzielić swoją nędzę,
swojego małego życia, wzrosła i tak jak ty, nie mów do mnie,
Może pewnego dnia zapukał do drzwi i trzeba wyjaśnić swoje słowa,
Jestem stary, by latać, ale nie jesteś stary, żeby czekać
i mówić do niego dziadka siedzącego na gałęzi ... nosił w duszy.
Siedząc na Pola, przyszedł pewnego dnia Pio-Pio zmęczony,
Był opanowany w bagażniku obawiając spadać nieprzytomny
Jeżeli masz dużo podróżował, że widzę bardzo zmęczony ...?
-¡¡¡Te Pielęgnacja nie mówić ... ale ... spędził lata latania ... !!!
- Nie martw się i odpocząć, będę oglądać nie spadają
i tak zasnęła Pio-Pio, że pewnego dnia przyszedł do mnie.
Widziałem go czule, z twarzą odległym wspomnieniem przyniósł mi
a ja pozwoliłem snu 2 dni i zwinięta skrzydeł
Słabe Pio-Pio -¡¡¡ że ma wieloletnie latające ... !!!
-¡¡¡Vaya ... Wydaje się być despertando..hola Pio-Pio wciąż jesteś zmęczony?
Jak długo spałem i wspierane w drzewie ...?
-¡¡¡Que Obchodzi ... ważne jest już odpoczął ... !!!
Cóż ... coś zjeść, muszę lecieć dalej niż Latałem ...
-¡¡¡ Dla trochę ... albo uciec od własnej przeszłości ... !!!
-¡¡¡ Ay, stary ptak ... jeśli powiem Ci, ile bólu opuścił moje skrzydła ... !!!
-z Że chcesz, czy nie zależy contarlo¡¡¡llevo czeka tak długo !!!
Przyszedł dzień Nigdy nie myślałem, że nie chce go ...
Zostawiłem trochę życia, beze mnie ... a bezdusznym lecę ...
Pio-Pio -¡¡¡Sigue konta jest już niepokojące mnie ... !!!
Miał rodzinę, ale jedynym towarzyszem był diabeł ...
To dusił mi oddychanie, związany ze mną, jeśli wędrować chciał trochę czasu ...
i tak codziennie ... moja dusza została chwytając ...
wszyscy wiedzieli, co się dzieje na dłużej
Dałem ja, nigdy nie opuścił skargę od niej, z moich ust.
Wiedziałem, że podobał mi się trochę życia, ode mnie odejść
i widziałem, że beze mnie, nic nie brakowało na ziemi
Pewnego dnia wybrałem się na lot bez zginania wygląd
i od tego rano, pływające bezcelowo lub mapę
"I to nie dlatego, że mi powiedzieć, czy jest to może nie kochać?
Przepraszam ... ale mój ojciec szaleństwo oślepił mnie gorzki duszę
"Czekałem siedzi w Pola ... od wyjazdu,
nie popełnia kolejny błąd ... ze mną podzielić swoją nędzę,
swojego małego życia, wzrosła i tak jak ty, nie mów do mnie,
Może pewnego dnia zapukał do drzwi i trzeba wyjaśnić swoje słowa,
Jestem stary, by latać, ale nie jesteś stary, żeby czekać
i mówić do niego dziadka siedzącego na gałęzi ... nosił w duszy.
" Sin hijo ... sin nieta ... voló el abuelo una mañana ... "
Sentado sobre una pola, llegó un día un Pío-Pío cansado,
se arrinconó hacia el tronco temiendo caer desmayado
-¿Has viajado mucho que te veo muy fatigado...?
-¡¡¡Te importa que no hable ... pero sí ... llevo años volando...!!!
- No te preocupes y descansa, yo cuidaré que no caigas abajo
y así quedó dormido aquel Pío-Pío que un día llegó a mi lado.
Le vi con cariño, su cara un recuerdo me traía lejano
y dejé que durmiera 2 días con sus alas acurrucado
-¡¡¡ Pobre Pío-Pío que llevas tantos años volando...!!!
-¡¡¡Vaya ... parece que se está despertando..hola Pío-Pío ¿sigues cansado?
-¿Cuanto tiempo llevo dormido y en tu árbol apoyado...?
-¡¡¡Que mas da ... lo importante es que hayas descansado...!!!
-Bueno... comeré algo, debo volar más lejos que lo que he volado...
-¡¡¡ Para un poco ... o es que escapas de tu propio pasado ...!!!
-¡¡¡ Ay, viejo pájaro... si te contara cuanto dolor mis alas dejaron...!!!
-De ti depende que quieres o no contarlo¡¡¡llevo tanto tiempo esperándolo!!!
-Llegó el día que nunca lo hubiera ni pensado desearlo...,
dejé a mi pequeña vida, sin mí ... y sin corazón sigo volando...
-¡¡¡Sigue Pío-Pío que tu relato ya me está angustiando...!!!
-Tenía una familia pero más que compañera, era el diablo ...,
me ahogaba al respirar, me ataba si pasear deseaba un rato ...
y así, día a día ...de mi alma se fue apoderando ...
todos sabían lo que iba pasando por más
que me dí, nunca salió una queja de ella, de mis labios.
-Yo sabía que quería a mi pequeña vida, de mí se apartara
y yo veía que sin mí, nada en la tierra le faltaba
así que un día levanté el vuelo sin doblar la mirada
y desde aquella mañana, vuelo sin rumbo ni mapa
-¿Y porque no me lo contaste o es que acaso amor yo no te daba?
-Lo siento padre... pero mi amarga locura me cegó el alma
-Te llevo esperando sentado en esta pola ... desde tu marcha,
no cometas otro error...comparte conmigo tu desgracia,
que tu pequeña vida,ha ido creciendo y como a ti, a mí no me habla,
tal vez algún día llame a la puerta y tendrás que explicarle tu palabra,
yo ya soy viejo para volar, pero tu no eres viejo para esperarla
y le hablarás del abuelo que sentado en la rama...la llevó en su alma.
se arrinconó hacia el tronco temiendo caer desmayado
-¿Has viajado mucho que te veo muy fatigado...?
-¡¡¡Te importa que no hable ... pero sí ... llevo años volando...!!!
- No te preocupes y descansa, yo cuidaré que no caigas abajo
y así quedó dormido aquel Pío-Pío que un día llegó a mi lado.
Le vi con cariño, su cara un recuerdo me traía lejano
y dejé que durmiera 2 días con sus alas acurrucado
-¡¡¡ Pobre Pío-Pío que llevas tantos años volando...!!!
-¡¡¡Vaya ... parece que se está despertando..hola Pío-Pío ¿sigues cansado?
-¿Cuanto tiempo llevo dormido y en tu árbol apoyado...?
-¡¡¡Que mas da ... lo importante es que hayas descansado...!!!
-Bueno... comeré algo, debo volar más lejos que lo que he volado...
-¡¡¡ Para un poco ... o es que escapas de tu propio pasado ...!!!
-¡¡¡ Ay, viejo pájaro... si te contara cuanto dolor mis alas dejaron...!!!
-De ti depende que quieres o no contarlo¡¡¡llevo tanto tiempo esperándolo!!!
-Llegó el día que nunca lo hubiera ni pensado desearlo...,
dejé a mi pequeña vida, sin mí ... y sin corazón sigo volando...
-¡¡¡Sigue Pío-Pío que tu relato ya me está angustiando...!!!
-Tenía una familia pero más que compañera, era el diablo ...,
me ahogaba al respirar, me ataba si pasear deseaba un rato ...
y así, día a día ...de mi alma se fue apoderando ...
todos sabían lo que iba pasando por más
que me dí, nunca salió una queja de ella, de mis labios.
-Yo sabía que quería a mi pequeña vida, de mí se apartara
y yo veía que sin mí, nada en la tierra le faltaba
así que un día levanté el vuelo sin doblar la mirada
y desde aquella mañana, vuelo sin rumbo ni mapa
-¿Y porque no me lo contaste o es que acaso amor yo no te daba?
-Lo siento padre... pero mi amarga locura me cegó el alma
-Te llevo esperando sentado en esta pola ... desde tu marcha,
no cometas otro error...comparte conmigo tu desgracia,
que tu pequeña vida,ha ido creciendo y como a ti, a mí no me habla,
tal vez algún día llame a la puerta y tendrás que explicarle tu palabra,
yo ya soy viejo para volar, pero tu no eres viejo para esperarla
y le hablarás del abuelo que sentado en la rama...la llevó en su alma.
martes, 17 de enero de 2017
" "Kochałem cię tak, tak wiele i tak wiele ...." ""
" "Kochałem cię tak, tak wiele i tak wiele ...." "" "
Kochałem cię tak bardzo i tak ...... że moje pocałunki pokryte chmury na niebie
Kochałem cię tak bardzo, a ból ........ ..... byli bolerka noc
Kochałem cię tak bardzo ... ........ ..... które były wstrzymuje oddech z verte życia
Kochałem ..... .... ........ ..... można sobie wyobrazić pocałunek był stopiony dzień i noc.
Kochałem cię tak bardzo i tak ...... ballady grzmoty stały wiatr
Kochałem cię tak bardzo i skórę ........ ..... był balsamem ślimak w ustach
Kochałem cię tak bardzo ... ....... ..... Twój uśmiech, moim szaleństwie miłości leczyć
Kochałem ....... .... ...... ..... usłyszeć swój głos, to był Virgin, który mówił do mnie.
Ale musiałem dać tyle miłości, jak woda rzeki nosi w swoim opuszczonym
nie były dla mnie i chciałem odbiorcę, że z dala
Co więcej, nawet dziś, gdy widzę cię ... Pamiętam, jak bardzo kocham
ale coś chłodzi mi, że ptaszki mój brzuch nie szorstkie.
Trudno jest wrócić musi czuć co czuję dla ciebie, gdy moja dusza była niewolnicą,
Kochałem cię tak, tak ... moje żyły w niedokrwistości były rejestrowane,
nikt nie może podjąć tej miłości, która urzekła mnie każdego ranka
ale nadal tam .... i przyjaciel być to, czego nie były ukochany.
Ale nadal jestem zadowolony, że nie czułem się tak wiele miłości i ...
tak, tak ... że życie po wypala
i jeśli los oddziela nasze wody, żeby nie dołączyć,
Kochałem cię tak, tyle żyć .... swoją miłość i bez niego jestem niczym.
I gdybym tylko pozostaje to wspomnienia ...
Pomagają mi sobie przypomnieć, co było kiedyś ...
który był tak wielki i tak piękny, że się pomyśleć, co
Kochałem cię tak, tak ..., że umarł z miłości .... I wciąż cię kocham.
""" Te amé tanto, tanto y tanto .... """"
Te amé tanto y tanto ...... que mis besos cubrieron el cielo de nubes
te amé tanto y ........ ..... que el dolor, eran boleros de la noche
te amé tanto ... ........ ..... que el verte eran bocanadas de vida
te amé ..... .... ........ ..... que imaginarme un beso era derretirse noche y día.
Te amé tanto y tanto ...... que los truenos se volvieron baladas al viento
te amé tanto y ........ ..... que tu piel era bálsamo de caracol en mi boca
te amé tanto ... ....... ..... que tu sonrisa, hasta mi locura de amor curaba
te amé ....... .... ...... ..... que oír tu voz, era la Virgen quien me hablaba.
Pero tuve que dejar pasar tanto amor, como agua lleva el río en su bajada
que tú no eras para mí y quiso el destino que te alejaras
más, aún hoy cuando te veo ... recuerdo cuanto te amaba
pero algo se enfrió en mí, que los pajarillos mi barriga no rascaban.
Es difícil volver ha sentir lo que por ti senti cuando mi alma estaba esclava,
te amé tanto y tanto...que mis venas en anemia quedaron grabadas,
nadie podrá ocupar ese amor que me embrujó cada madrugada
pero sigues ahí ....y como amiga serás lo que no fuiste de amada.
Pero aún así, soy feliz de haber sentido tanto y amor ...
tanto y tanto ... que en la vida una sola vez te abrasa
y si el destino separó nuestras aguas para no juntarlas,
te amé tanto y tanto .... que vivir fue tu amor y sin él no soy nada.
Y aunque solo se halla quedado en recuerdos ...
ellos me ayudaran a recordar lo que un día sentía ...
que fue tan grande y tan bello que al pensar lo que
te amé tanto y tanto ...que muerto de amor.... te sigo amando.
te amé tanto y ........ ..... que el dolor, eran boleros de la noche
te amé tanto ... ........ ..... que el verte eran bocanadas de vida
te amé ..... .... ........ ..... que imaginarme un beso era derretirse noche y día.
Te amé tanto y tanto ...... que los truenos se volvieron baladas al viento
te amé tanto y ........ ..... que tu piel era bálsamo de caracol en mi boca
te amé tanto ... ....... ..... que tu sonrisa, hasta mi locura de amor curaba
te amé ....... .... ...... ..... que oír tu voz, era la Virgen quien me hablaba.
Pero tuve que dejar pasar tanto amor, como agua lleva el río en su bajada
que tú no eras para mí y quiso el destino que te alejaras
más, aún hoy cuando te veo ... recuerdo cuanto te amaba
pero algo se enfrió en mí, que los pajarillos mi barriga no rascaban.
Es difícil volver ha sentir lo que por ti senti cuando mi alma estaba esclava,
te amé tanto y tanto...que mis venas en anemia quedaron grabadas,
nadie podrá ocupar ese amor que me embrujó cada madrugada
pero sigues ahí ....y como amiga serás lo que no fuiste de amada.
Pero aún así, soy feliz de haber sentido tanto y amor ...
tanto y tanto ... que en la vida una sola vez te abrasa
y si el destino separó nuestras aguas para no juntarlas,
te amé tanto y tanto .... que vivir fue tu amor y sin él no soy nada.
Y aunque solo se halla quedado en recuerdos ...
ellos me ayudaran a recordar lo que un día sentía ...
que fue tan grande y tan bello que al pensar lo que
te amé tanto y tanto ...que muerto de amor.... te sigo amando.
'' 'Łzy, które Loba, The Meiga powiedział mu ... !!!!!
'' 'Łzy, które Loba, The Meiga powiedział mu ... !!!!!!!!!!
Szedł ślady starego i niskiej góry,
Forest Meiga patrząc kwiaty i korzenie, aby przygotować swoje feitizadas
Amores który utwardzone chorób lub bóle uspokoił Alma,
nieczuły, że ich ścieżki lub jadowite węże zostawić Salamanders
bo jak Meiga wiedział, że nikt nie ośmieli się skrzywdzić jego śladami,
ani Lobos del Bosque ... nauczy jej ostre zęby,
plus jeden z nich, być może najstarszy z dużego stada Loba ...
Płakał jego rozciągnięte kar na Czarnej Skały starej góry ...
- Co ci się stało ... Loba, że prawie przestraszony mi swoje łzy ...?
Czy zranić na jednej nodze z tych szatańskich pułapek ...?
-¡¡¡ Aww ... że mam ... ból Meiga ... że mam ból, który rozdziera moją duszę !!!
-Co Ty łzy siebie ... co ...? "Nie strasz mnie .... i rozmawiać ... !!!
-¿ Hablarte ....? "Mój ból nie można wyjaśnić w prostych słowach ... !!!
-¿ Wiedzieć dostajesz naprawdę bardzo zły ... ....?
Albo jest tak stary ... Teraz stałeś dziewczynka podczas gry ...?
"Chodź ... powiedz mi, co się stało .... i daje lekarstwo leczyć duszę !!!
-¡¡¡ Policz mi ... ..ale żałuję, że nigdy nie słyszał Meiga chciał słuchać ...
AYY -¡¡¡ ten stary Loba wydaje mi się, że ból jest miłość ... Loba ..
Kto ci powiedział o Amores dla nich ... Loba oczarować serce ...?
-¡¡¡ Dare Rozmawiałem z moich najbliższych Prędkość jaskini Góry ...
Szepnęłam Amores .... to powtarzane Echoes .... "zabrzmiał w moich uszach ... !!
Powiedział mi, gdzie miłość .. Sny w snach są ... urzekł mnie ...
iw nocy, kiedy mój stary łóżko, poszłam spać zmęczony ....
Czułem jej milczeć ... usunięcie moich arkuszy .... a tam obok mnie było ...
Słabe -¡¡¡ Loba ... to dziwna historia o miłości już dano ...
cierpieć w ten sposób, gdy Miłość Życie zawsze daje do duszy ...?
Aww ... Meiga -¡¡¡ dobre dla mnie ... Miłość, zawsze były surowe Stabs
a teraz stara ... odkrywam moją wielką miłość ... więcej nie mogę na to poradzić, bądź Amada
-¿ Bo ... nie mów mi, że kochasz ... jak nikt cię kochał i kocha ty ...?
To nie należy do dużych środowisku stada ...? "Nie rozumiem ... nic !!!!
-¡¡¡ Zostaw mnie z moim bólem ... Nie mogę powiedzieć, kto mnie kocha .. ..
i kocham cię tak bardzo, że ... szalona noc, aby pozostawić na mój znak na plaży ..
-¡¡¡ Jeśli nie mów mi, kogo kochasz ... będzie mnie do szału, kiedy opuścić mój dom .. !!!
-¡¡¡ Rozmawiałem pięknych marzeń i od jego starej jaskini ... w moim śnie ....
Pocałował mnie wargami ukrywa się w wiatr tej nocy dusi mnie ...
I gładził moje ciało pragnęło ... kiedy ... I przyszedł mój pot ...
a kiedy nocy ... kiedy księżyc Lunera .... potajemnie ... przyjrzeliśmy ...
przenika wewnątrz mojego mokrego ciała, a nie wyjeżdżać, Zamknęłam nogi ...
Loba -¡¡¡ Ale ... kto upadłeś istnieje tylko jedna rasa, która tak kocha ...
i że jest człowiekiem, który może czarować ciała kobiet, które kochają ...?.
-¡¡¡ Aww ... Meiga Meiga ... ... jak mogę go kochać po otrzymaniu tylu pchnięć ...?
że żaden wilk mógłby dać mi pieszczot miłości ... To dało mi .. zakazanej miłości
tylko on mógł mi powiedzieć ... za każdym razem .. słowa moje pragnienie potrzebne ...
i tylko on mógł dać mi sny o miłości ... gdzie nie liczy ....
I jest Loba a on ... człowiekiem .... tak kochający i słodkie słowa ...
bo tylko myśleć o swoich marzeń .... kiedy powiedział mi, że sny są ...
I była mokra staje się tak dawno ... mnie nie zmoczyć ...
więcej ... Nie mogę go kochać ... jeśli nie z marzeń, kiedy księżyc Lunera ze mną.
Loba -¡¡¡ Teraz rozumiem ... teraz ... Wiem doskonale, co się z wami ....
upadłeś dla człowieka .... rasy ... wilk ...
ale nie powinien cierpieć za to ... bo za każdym razem mówi, że cię kocha ...
Jest karmić swoją miłość i dobrze ... gdy w innych rejonach niebieskawym ... gwiazdami ...
Nie będąc dwa ciała i tylko ty i on ... okazało wy ... Almas Blancas ...
daje całą swą miłość w tym życiu ... wysłane z jego góry ..
na również wie, że nie może kochać .... ale w snach, że sny są ...
po wyjęciu arkuszy ... czuć wilgoć ciała ... kiedy objąć ...
I tak Loba rozumieć ... że miłość .... nadal tylko marzenia ....
BEYOND znosić starej jaskini, poza piasku na plaży ...
latanie jak latawiec, uwieczniając każdy głód w pachnącego Azahar
ponieważ za pomocą wiatru i jako amatorów i delikatne kołysanki ...
ona wysyłać jej miłość ... dla niego ... kiedy noc nie zapomnieć ...
aby rozdzielić arkusze i ukradkiem, przylgnęło do jego ciała ...
... Przeniknął w nim, że ...
¡¡¡¡¡¡ El llanto que la Loba, a la Meiga le contaba ...!!!!!!!!!!
Caminaba por los senderos de la vieja y baja montaña,
la Meiga del Bosque buscando flores y raíces para preparar sus feitizadas
que curaban enfermedades de Amores o calmasen dolores del Alma,
sin importarle que a su paso salieran Serpientes o venenosas Salamandras
pues como Meiga sabía que nadie se atrevería a dañar sus pisadas,
ni los Lobos del Bosque ... le enseñarían sus dentaduras afiladas,
más uno de ellos, tal vez la más vieja Loba de la gran manada ...
lloraba sus penas estirada sobre la Roca Negra de la vieja montaña ...
- ¿ Que te ha pasado Loba ... que casi me asustan tus lágrimas ...?
¿ acaso te has hecho daño en una pata con esas malvadas trampas ...?
-¡¡¡ Ayy... que dolor tengo... Meiga...que dolor tengo que se me desgarra el Alma!!!
-¿ Que se te desgarra ... el qué...? ¡¡¡ no me asustes más .... y habla ...!!!
-¿ Hablarte ....? ¡¡¡ mis dolores no se pueden explicar con simples palabras...!!!
-¿ Sabes que estás consiguiendo ponerme de verdad ... muy enfadada ....?
¿o es que ahora de vieja... te has vuelto más niña que cuando de pequeña jugabas...?
¡¡¡ anda ... cuéntame que te ha pasado .... y un remedio te daré para curar tu Alma!!!
-¡¡¡ Contarme... me contaba Meiga ..pero ojalá escuchar nunca lo escuchara ...
-¡¡¡ Ayy que esta vieja Loba me parece que su dolor ... es de Loba enamorada ..
¿ quien te habló de Amores para que estos ... tu corazón de Loba embrujaran...?
-¡¡¡ Me hablaba atreves de los Vientos que a mi llegaban desde la cueva de la Montaña...
me susurraba de Amores .... que repetidos en los Ecos ....¡¡en mis oídos sonaban ...!!
me contaba Sueños donde su Amor.. en Sueños Son ... me embrujaban ...
y por las noches, cuando en mi vieja cama, cansada me acostaba ....
lo sentía silencioso... retirar de ella mis sabanas .... y allí a mi lado se quedaba ...
-¡¡¡ Pobre Loba ... ¿ en que extraña historia de Amor te has visto entregada ...
para sufrir de esa forma cuando el Amor da siempre Vida al interior del Alma ...?
-¡¡¡ Ayy ... buena Meiga ... que para mí el Amor, siempre fueron crudas puñaladas
y ahora de vieja ... descubro a MI GRAN AMOR ... más no puedo por él, ser Amada
-¿ Porque ... no me dices que tu enamorado ... como nadie te amó y te ama ...?
¿ acaso no pertenece al entorno de tu gran manada ...? ¡¡¡ no entiendo ... nada!!!!
-¡¡¡ Déjame con mis penas ... que no puedo contarte quien a mí .. me ama ..
y yo lo amo tanto ... que loca, bajo de noche a dejarle mi huella en la playa ..
-¡¡¡ Si no me cuentas a quien tanto amas... la loca seré yo, cuando me marche a mi casa..!!!
-¡¡¡ Me hablaba de bellos Sueños y que desde su vieja cueva ... en mi soñaba ....
me besaba con sus labios que escondidos en el Viento, que de noche me ahogaban ...
me acariciaba mi ansiado cuerpo... cuando el sudor a mi ... de él me llegaba ...
y al llegar la noche ... cuando la Luna Lunera .... a escondidas ... nos miraba ...
penetraba dentro de mi húmedo cuerpo y para que no saliera, yo las piernas cerraba...
-¡¡¡ Pero Loba ... ¿ de quien te has enamorado que solo hay una raza que así ama ...
y esa es la de los humanos que saben embrujar el cuerpo de las mujeres que aman ...?.
-¡¡¡ Ayy ... Meiga ... Meiga ... ¿ como pude amarle después de haber recibido tantas puñaladas...?
que ningún Lobo supo darme las caricias de Amor ... que ese PROHIBIDO AMOR me daba..
solo él supo decirme ... en cada momento .. las palabras que mis ansias necesitaban ...
y solo él supo darme Sueños de Amor ... en donde nada le importa ....
que yo sea Loba y él ... hombre de tan amantes y dulces .... palabras ...
pues solo pensar en sus Sueños.... cuando me dice que Sueños Son ...
se me vuelve ha humedecer lo que ya hace tanto tiempo ... no se me mojaba ...
más... no puedo amarlo ... si no es con los Sueños de la Luna Lunera cuando me acompaña.
-¡¡¡ Ahora te comprendo Loba ... ahora ... yo sé muy bien que es lo que te pasa ....
te has enamorado de un humano .... siendo tu ... una Loba de raza ...
pero no debes sufrir por ello ... pues cada vez que él te dice que te Ama ...
es para alimentar tu Amor y así ... cuando en el Más Allá ...de las Estrellas Azuladas...
no siendo los dos cuerpos y solo tú y él ... convertidos seáis ... en Blancas Almas ...
te entregará todo su Amor que en esta vida ... te mandaba desde su montaña ..
pues él, también sabe que no puedo amarte .... pero en su Sueños, que Sueños Son...
cuando te retira tus sabanas ... siente la humedad de tu cuerpo ... cuando lo abrazas...
Y así comprendió la Loba ... que aquel Amor .... siendo solo Sueños ....
perduraría MÁS ALLÁ de la vieja cueva, MÁS ALLÁ de la arena de la playa...
volando como una Cometa, inmortalizando todas sus ansias en AZAHAR perfumadas
pues con la ayuda del Viento y en forma de amantes y delicadas nanas ...
ella le mandaría su Amor ... para que él ... al llegar la noche no se olvidara ...
de separar sus sabanas y sigiloso, pegado a su cuerpo ...
dentro de él... penetrara ,que ella .... mantendría la humedad de su calor amoroso ...
y cerrando sus piernas le diría " Amado... duerme ... y de dentro... NUNCA salgas ...."
la Meiga del Bosque buscando flores y raíces para preparar sus feitizadas
que curaban enfermedades de Amores o calmasen dolores del Alma,
sin importarle que a su paso salieran Serpientes o venenosas Salamandras
pues como Meiga sabía que nadie se atrevería a dañar sus pisadas,
ni los Lobos del Bosque ... le enseñarían sus dentaduras afiladas,
más uno de ellos, tal vez la más vieja Loba de la gran manada ...
lloraba sus penas estirada sobre la Roca Negra de la vieja montaña ...
- ¿ Que te ha pasado Loba ... que casi me asustan tus lágrimas ...?
¿ acaso te has hecho daño en una pata con esas malvadas trampas ...?
-¡¡¡ Ayy... que dolor tengo... Meiga...que dolor tengo que se me desgarra el Alma!!!
-¿ Que se te desgarra ... el qué...? ¡¡¡ no me asustes más .... y habla ...!!!
-¿ Hablarte ....? ¡¡¡ mis dolores no se pueden explicar con simples palabras...!!!
-¿ Sabes que estás consiguiendo ponerme de verdad ... muy enfadada ....?
¿o es que ahora de vieja... te has vuelto más niña que cuando de pequeña jugabas...?
¡¡¡ anda ... cuéntame que te ha pasado .... y un remedio te daré para curar tu Alma!!!
-¡¡¡ Contarme... me contaba Meiga ..pero ojalá escuchar nunca lo escuchara ...
-¡¡¡ Ayy que esta vieja Loba me parece que su dolor ... es de Loba enamorada ..
¿ quien te habló de Amores para que estos ... tu corazón de Loba embrujaran...?
-¡¡¡ Me hablaba atreves de los Vientos que a mi llegaban desde la cueva de la Montaña...
me susurraba de Amores .... que repetidos en los Ecos ....¡¡en mis oídos sonaban ...!!
me contaba Sueños donde su Amor.. en Sueños Son ... me embrujaban ...
y por las noches, cuando en mi vieja cama, cansada me acostaba ....
lo sentía silencioso... retirar de ella mis sabanas .... y allí a mi lado se quedaba ...
-¡¡¡ Pobre Loba ... ¿ en que extraña historia de Amor te has visto entregada ...
para sufrir de esa forma cuando el Amor da siempre Vida al interior del Alma ...?
-¡¡¡ Ayy ... buena Meiga ... que para mí el Amor, siempre fueron crudas puñaladas
y ahora de vieja ... descubro a MI GRAN AMOR ... más no puedo por él, ser Amada
-¿ Porque ... no me dices que tu enamorado ... como nadie te amó y te ama ...?
¿ acaso no pertenece al entorno de tu gran manada ...? ¡¡¡ no entiendo ... nada!!!!
-¡¡¡ Déjame con mis penas ... que no puedo contarte quien a mí .. me ama ..
y yo lo amo tanto ... que loca, bajo de noche a dejarle mi huella en la playa ..
-¡¡¡ Si no me cuentas a quien tanto amas... la loca seré yo, cuando me marche a mi casa..!!!
-¡¡¡ Me hablaba de bellos Sueños y que desde su vieja cueva ... en mi soñaba ....
me besaba con sus labios que escondidos en el Viento, que de noche me ahogaban ...
me acariciaba mi ansiado cuerpo... cuando el sudor a mi ... de él me llegaba ...
y al llegar la noche ... cuando la Luna Lunera .... a escondidas ... nos miraba ...
penetraba dentro de mi húmedo cuerpo y para que no saliera, yo las piernas cerraba...
-¡¡¡ Pero Loba ... ¿ de quien te has enamorado que solo hay una raza que así ama ...
y esa es la de los humanos que saben embrujar el cuerpo de las mujeres que aman ...?.
-¡¡¡ Ayy ... Meiga ... Meiga ... ¿ como pude amarle después de haber recibido tantas puñaladas...?
que ningún Lobo supo darme las caricias de Amor ... que ese PROHIBIDO AMOR me daba..
solo él supo decirme ... en cada momento .. las palabras que mis ansias necesitaban ...
y solo él supo darme Sueños de Amor ... en donde nada le importa ....
que yo sea Loba y él ... hombre de tan amantes y dulces .... palabras ...
pues solo pensar en sus Sueños.... cuando me dice que Sueños Son ...
se me vuelve ha humedecer lo que ya hace tanto tiempo ... no se me mojaba ...
más... no puedo amarlo ... si no es con los Sueños de la Luna Lunera cuando me acompaña.
-¡¡¡ Ahora te comprendo Loba ... ahora ... yo sé muy bien que es lo que te pasa ....
te has enamorado de un humano .... siendo tu ... una Loba de raza ...
pero no debes sufrir por ello ... pues cada vez que él te dice que te Ama ...
es para alimentar tu Amor y así ... cuando en el Más Allá ...de las Estrellas Azuladas...
no siendo los dos cuerpos y solo tú y él ... convertidos seáis ... en Blancas Almas ...
te entregará todo su Amor que en esta vida ... te mandaba desde su montaña ..
pues él, también sabe que no puedo amarte .... pero en su Sueños, que Sueños Son...
cuando te retira tus sabanas ... siente la humedad de tu cuerpo ... cuando lo abrazas...
Y así comprendió la Loba ... que aquel Amor .... siendo solo Sueños ....
perduraría MÁS ALLÁ de la vieja cueva, MÁS ALLÁ de la arena de la playa...
volando como una Cometa, inmortalizando todas sus ansias en AZAHAR perfumadas
pues con la ayuda del Viento y en forma de amantes y delicadas nanas ...
ella le mandaría su Amor ... para que él ... al llegar la noche no se olvidara ...
de separar sus sabanas y sigiloso, pegado a su cuerpo ...
dentro de él... penetrara ,que ella .... mantendría la humedad de su calor amoroso ...
y cerrando sus piernas le diría " Amado... duerme ... y de dentro... NUNCA salgas ...."
"" "MAKI ,,,," ""
"" "MAKI ,,,," ""
God of Poets ... bo nigdy nie nauczy się czytać ...
jest to nie więcej ... i nie zdaje sobie sprawy, co mówię ...?
"Co dziewczyna czyta złoczyńców opowiadanie, książąt i księżniczek ... !!!
Jak powiedzieć, dlaczego Bóg Poetów okno i pociągnęła drzwi !!
"Nie mogę ... nie powinienem ... ale tonie zarówno ciszę, że mam ...
ale prawa ludzkie nie są sprawiedliwe ... i powiedzieć ... zanim umrę !!!
Czy mogę powiedzieć, że w historii ...? "To idzie ... historie są marzenia ... !!!
a to moje marzenie ... poetyckiej miłości, musi być ukryty, gdzie przykro.
¡¡¡Siiii ... Rzuciłem okno ... i ... drzwi zostały wyrwane tak twardy grunt
bo po tylu dniach bez Wasze kołysanki ... okazało się to,
Odzyskałam siłę mej duszy i tak, z dwoma otworami ... otwarta ....
Nie trzeba zadzwonić do jaskini, otworzyłem moje serce, nie mam nadzieję.
"To w końcu ... Boże Poetów ... jest powiedziane i wentylowane żal
ale zobaczymy, jak to dziecko, aby przeczytać to uwierzyć ... jak dziwnie ... I nie rozumiem tej historii?
"Niech Poetycki kocha skomplikowane kiedy je czuć, cierpimy tak wiele .. !!!
Przykryjcie mi usta ... Boże Poetów za chęć jej to powiedzieć ..................
... 'SILENCE jest to, co musi zapisać plus jedna martwa cisza
Bo nigdy nie wyobrazić sobie, że twój może POEMS na wietrze ...
Oni nie mają więcej niż dotyk dla IT, tam twoje milczenie
"Zostaw ją FLYING piórem ... Teraz, gdy POEZJA odkrył !!
"Dziękuję ... Boże Poetów ... masz rację, ja nigdy nie mów, że cię kocham ...
ale ... kochasz ją w ciszy ... nie będę nawet zapobiec wieje wiatr zatrzymuje
więcej ... ... twoje słowa są po prostu boskie prawdy ... kiedy poeta pisze
Kocha tak intensywnie, że ludzkie ... ... ludzie wierzą, że to tylko marzenia.
"" LAS AMAPOLAS ,,,,"""
¡¡¡ Dios de los Poetas ...¿ porque ella al leerlo nunca se entera ...
acaso no es mayor ... y no se da cuenta, lo que decirle quiero...?
¡¡¡cual niña que lee un cuento de villanos, Príncipes y Princesas...!!!
¡ como decirle, Dios de los Poetas el porque arranqué la ventana y la puerta!!
¡¡¡ No puedo ... no debo ... pero me ahoga tanto el silencio que llevo ...
pero las leyes de los hombres no son justas...y antes de decir...muero!!!
¿ acaso se lo cuento en un cuento...? ¡¡que va ... los cuentos son sueños...!!!
y este ... mi sueño de amor poético, debe quedar oculto,allí donde lo siento.
¡¡¡Siiii... tiré la ventana ... y la puerta ... la arranqué tan fuerte que fue al suelo
porque después de tantos días sin oír tus nanas ... cuando esta volvieron,
recobré la fuerza de mi alma y así, con los dos huecos ... abiertos ....
no tendrás que llamar a mi cueva, donde abierto mi corazón, allí te espero.
¡¡¡ Ya está... Dios de los Poetas ... ya está dicho y desahogado mi lamento
pero verás como esa niña al leerlo creerá ... ¿ que extraño ... que no entendí el cuento?
¡¡¡que complicados amores Poéticos cuando al sentirlos, sufrimos tanto ..!!!
¡¡tápame la boca... Dios de los Poetas por querer decirle que la ..................
¡¡¡SILENCIO ...ES LO QUE DEBES GUARDAR, MÁS UN SILENCIO MUERTO
PUES ELLA JAMÁS PUEDE IMAGINAR QUE TUS POEMAS AL VIENTO...
NO SON MÁS QUE LO QUE POR ELLA SIENTES, ALLÁ EN TU SILENCIO
¡¡¡ DÉJALA VOLAR CON SU PLUMA...AHORA QUE LA POESÍA HA DESCUBIERTO!!
¡¡¡Gracias... Dios de los Poetas... tienes razón, jamás le diré que la quiero ...
pero ... amarla en mi silencio ... no me lo impedirá aunque deje de soplar el viento
más... tus divinas palabras ... solo son verdades ... cuando el Poeta está escribiendo
ama con tanta intensidad ... que las personas humanas ...creen que solo son sueños.
acaso no es mayor ... y no se da cuenta, lo que decirle quiero...?
¡¡¡cual niña que lee un cuento de villanos, Príncipes y Princesas...!!!
¡ como decirle, Dios de los Poetas el porque arranqué la ventana y la puerta!!
¡¡¡ No puedo ... no debo ... pero me ahoga tanto el silencio que llevo ...
pero las leyes de los hombres no son justas...y antes de decir...muero!!!
¿ acaso se lo cuento en un cuento...? ¡¡que va ... los cuentos son sueños...!!!
y este ... mi sueño de amor poético, debe quedar oculto,allí donde lo siento.
¡¡¡Siiii... tiré la ventana ... y la puerta ... la arranqué tan fuerte que fue al suelo
porque después de tantos días sin oír tus nanas ... cuando esta volvieron,
recobré la fuerza de mi alma y así, con los dos huecos ... abiertos ....
no tendrás que llamar a mi cueva, donde abierto mi corazón, allí te espero.
¡¡¡ Ya está... Dios de los Poetas ... ya está dicho y desahogado mi lamento
pero verás como esa niña al leerlo creerá ... ¿ que extraño ... que no entendí el cuento?
¡¡¡que complicados amores Poéticos cuando al sentirlos, sufrimos tanto ..!!!
¡¡tápame la boca... Dios de los Poetas por querer decirle que la ..................
¡¡¡SILENCIO ...ES LO QUE DEBES GUARDAR, MÁS UN SILENCIO MUERTO
PUES ELLA JAMÁS PUEDE IMAGINAR QUE TUS POEMAS AL VIENTO...
NO SON MÁS QUE LO QUE POR ELLA SIENTES, ALLÁ EN TU SILENCIO
¡¡¡ DÉJALA VOLAR CON SU PLUMA...AHORA QUE LA POESÍA HA DESCUBIERTO!!
¡¡¡Gracias... Dios de los Poetas... tienes razón, jamás le diré que la quiero ...
pero ... amarla en mi silencio ... no me lo impedirá aunque deje de soplar el viento
más... tus divinas palabras ... solo son verdades ... cuando el Poeta está escribiendo
ama con tanta intensidad ... que las personas humanas ...creen que solo son sueños.
'' In the Wind .... nadal kocham .. !!!!!
'' In the Wind .... nadal kocham .. !!!!!
Światło w nocy zapalić moje godzin
które konie galopują przez morze
bez dotykania słony, niebieskie i zimne fale.
Myśli, które zlewają się w moim starym samotności
cisza jak księżyc widzi mnie dla Ciebie
i słońce śpi spokojnie aż do świtu.
Delikatne chwile samotności, gdzie spoczywa
dusza moja, która za chwilę płakać
więcej, by poczuć miłość w oddali, moje serce do Ciebie dzwoni.
Można odeprzeć losy nasze ukochane słowa,
które można przyciemnić słońce i księżyc zmian łóżka
Co więcej, nasza miłość i leci na wietrze i że będzie ich domem.
Kto może uwierzyć, że to tylko sen,
kto może powiedzieć, że gry są po prostu słodkie słowa ...?
Co więcej, tylko ty i ja wiem ... że cię kocham, a ty mnie kochasz ...
I nie trzeba usta kraść pocałunki mnie wysłać,
Nie muszę pieścić swoje ciało, bo moje ręce,
na wietrze palpacyjnie twarzy, piersi, a nawet duszę.
Jest tylko odległość, ale kiedy przychodzi noc
i cichy, ja oddzielić arkusze, wąż mojego ciała
patrząc niespokojny ciepło trzymać mnie w jelitach.
I cichy, ale drżenie przenika jaskini
depozytu, kochający swoje mokre ciało,
eliksir życia, stopniowe usuwanie .... mnie dzieje.
I razem, w tej tajemniczej i ciepły wiatr ...
Żyjemy w dzień iw nocy, snu i czeka ...
Ma zjednoczyć nasze dusze, za którym ludzie żyją.
¡¡¡¡¡ En el VIENTO .... nos seguiremos AMANDO ..!!!!!
Luz, que en la noche iluminas mis horas
cual caballos galopan por la orilla del mar
sin tocar las saladas, azules y frías olas.
Pensamientos que se aglutinan en mi vieja soledad
del silencio, mientras la Luna me ve por ti
y el Sol duerme tranquilo hasta la aurora.
Momentos de mansa soledad donde descansa
mi alma, que en otro instante hasta lloraba
más, al sentir tu AMOR en la distancia, mi corazón te llama.
Que puede el destino alejar nuestras amadas palabras,
que puede el Sol oscurecerse y la Luna cambiar de cama
más, nuestro AMOR ya vuela en el VIENTO y esa será su casa.
¿ Quien puede creer que esto es un simple SUEÑO,
quien puede decir que solo son juegos de dulces palabras...?
más, solo tú y yo sabemos ... que yo te amo y tú me amas ...
Y no necesito tu boca para robarte los besos que me mandas,
no necesito acariciar tu cuerpo, porque mis manos,
en el viento palpan tu cara, tus pechos y hasta tu alma.
Solo existe distancia, pero cuando llega la noche
y en silencio, separo tus sabanas, la serpiente de mi cuerpo
busca ansiosa el calor que me guardas en tus entrañas.
Y silenciosa pero temblando, penetra en tu cueva
hasta depositarlo, amando tu húmedo cuerpo,
el elixir de mi vida, que poco a poco.... me la vas quitando.
Y unidos, en ese misterioso y cálido VIENTO ...
viviremos de día y de noche, soñando y esperando ...
ha unir nuestras ALMAS, más allá de donde viven los humanos.
cual caballos galopan por la orilla del mar
sin tocar las saladas, azules y frías olas.
Pensamientos que se aglutinan en mi vieja soledad
del silencio, mientras la Luna me ve por ti
y el Sol duerme tranquilo hasta la aurora.
Momentos de mansa soledad donde descansa
mi alma, que en otro instante hasta lloraba
más, al sentir tu AMOR en la distancia, mi corazón te llama.
Que puede el destino alejar nuestras amadas palabras,
que puede el Sol oscurecerse y la Luna cambiar de cama
más, nuestro AMOR ya vuela en el VIENTO y esa será su casa.
¿ Quien puede creer que esto es un simple SUEÑO,
quien puede decir que solo son juegos de dulces palabras...?
más, solo tú y yo sabemos ... que yo te amo y tú me amas ...
Y no necesito tu boca para robarte los besos que me mandas,
no necesito acariciar tu cuerpo, porque mis manos,
en el viento palpan tu cara, tus pechos y hasta tu alma.
Solo existe distancia, pero cuando llega la noche
y en silencio, separo tus sabanas, la serpiente de mi cuerpo
busca ansiosa el calor que me guardas en tus entrañas.
Y silenciosa pero temblando, penetra en tu cueva
hasta depositarlo, amando tu húmedo cuerpo,
el elixir de mi vida, que poco a poco.... me la vas quitando.
Y unidos, en ese misterioso y cálido VIENTO ...
viviremos de día y de noche, soñando y esperando ...
ha unir nuestras ALMAS, más allá de donde viven los humanos.
"" "Nostalgias kochać i być kochanym ..." ""
"" "Nostalgias kochać i być kochanym ..." ""
"ILE chciałbym napisać ... wziąć moją duszę ....
Tak wiele słów miłości na mojej głowie, To latać ... !!!
"" "" "Nostalgias kochać i być kochanym ...." "" "" "" "" "" ""
Jako łososia zaginięcia przepływ rzeki,
jak wieloryb pogłaskał piasku na plaży ...
Będę pozostawiając mniej czasu, aby powrócić musi czuć miłość
a pamięć o smaku ustach w kopalni gaśnie.
A moje palce nie pamiętać, aby wspiąć się na szczyt swoich pięknych piersi,
ani moje ręce pieszczot gładką skórę pępka,
nie odważył usta, przesuwając las miednicy ...
ani mój nos przypomina zapach swojej miodem że obie mają pijany.
I ku mojemu colt I wieku w próżni moich dni ...
i sąsiedzkich, nie wzdryga się z jego krzyk Prairie
ale moja stara miłość, zastrzegamy sobie słodycz tej chwili
gdzie prosty pocałunek orgazm Miłość sprawia, że kiedy mnie pocałować.
Nie czuję się zazdrosny o nowych źrebiąt, którzy jeżdżą codziennie,
Nie żal naszych zmarszczek, doświadcza czasu,
bo rozluźnienie naszej mroźnej zimy są zachowane
wartości miłości do młodzieży, że młodzi ludzie nie mają wyboru.
Dzisiaj tylko żałuję, czuje się samotny bez bliskiej ciała,
bez konieczności pokazać nasz męski mężczyzna papier Iberyjskim
Udostępnij moje splecione w rękach noc szepcząc ...
łączenie jej słodkie spojrzenie na moich oczach w sen pozostałych
I teraz, że mroźna zima doprowadziła do mojego starego straszyć ...
To jest, kiedy pragnę te pocałunki i pieszczoty wzburzony
ale jak łosoś, nie możemy uniknąć obaw ...
bez jednoczesnego. wspomnienie pocałunku, z zimna, nie zostanie zapomniane.
Tak jak i inne dusze czekają na ich ostatniego snu,
I tutaj ... no ... może czytać moje długie historie ....
ale nie możemy zrezygnować ... "to" .....
niektóre dołączył do rąk, słodki uśmiech i rozpoczęcie wieczoru ... pocałunek.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)