Dedykowane do dom-muzeum "a MANGALLONA" Cangas de Morrazo-Pontevedra-Hiszpania (amangallona@gmail.com~~HEAD=pobj) i
Twórca i dyrektor CAMILO Camano Gestido
http://mangallona.blogspot.com.es.
camanoxestido@gmail.com
"" "To WIECZNY domu-muzeum w Cangas de Morrazo MANGALLONA" "" "
CZĘŚĆ "" "To MANGALLONA" ""
Dzień Zaduszny, które przypominają nam of the Dead,
zablokowane murem ziemi czeka na powitanie lub pocieszenie,
piękne Dzień Muzeów, pochodzi z Magii na starych kamieni,
głaszcząc jej miękkie drewno działa ... opakowywania jego płócien.
I rok po roku artystka otwiera swoje podwoje kontemplować Jego sztuka
come true jako czystego poczucia swej duszy, że telewizor plazmowy na kamieniach,
tutaj postać ... coś dziwnego bezimienna ... bez sumienia ...
Niektóre obrazy kobiet ... niektóre pociągnięcia pędzla na płótnie są ...
Ponadto, w odróżnieniu od tych cmentarzach Mangallona ... ... I w tym momencie ...
Wychodzi jej zamknięcia, które cicho długie lata ... był deponowania
na ziemi, na szczotkę lub drewna, kiedy księżyc jest pieszczone przez Sun-Star ... przez Camilo Camano ... ukochanego poety.
ziemskie pochwały, nagrody i wyróżnienia w naszym kraju i, oczywiście,
do drugiego, a czasami odległych krain, jego czarne ubrania pielęgnuje swoją duszę
która sukienka towarzyszy wąsów i ich grzywy dać semblanza
istotą wybrani ... ale tylko wybrane dla niej ...
Kolejny rok obchodzony jest dzień Muzeów i tylko tego dnia ...
gdy deptać ziemię ... jeśli zamkniesz oczy podczas spaceru ...
będzie odczuwać delikatne ciepło stary ... i przez to ... The Natural Art
tego człowieka zwanego Camilo Camano rok cześć naszej ziemi
Eugenio czule Tievo Parcero.
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAMAÑO GESTIDO
http://mangallona.blogspot.com.es.
camanoxestido@gmail.com
""" A ETERNA CASA- MUSEO DE A MANGALLONA EN CANGAS DE MORRAZO """"
SEGUNDA PARTE “”” A MANGALLONA “””
Cual día de Difuntos nos recuerdan a Muertos,
encerrados en tierras amuralladas esperando un saludo ó un consuelo,
el bello día de los Museos, llega con Magia sobre las viejas piedras,
acariciando sus suaves obras de madera... envolviendo sus lienzos.
Y año tras año el Artista abre sus puertas para que contemplemos su Arte
hecho realidad como puro sentimiento de su Alma que plasma sobre las piedras,
aquí una figura... allí, algo extraño sin nombre ... sin conciencia ...,
unos cuadros de mujer ... unos brochazos que sobre el lienzo quedan ...
Más, a diferencia de los Camposantos ... en la Mangallona ... y por estas fechas...,
Ella sale de su encierro, cual callada un largo año estuviera ... depositando
sobre el suelo, sobre el pincel o sobre la madera cuando la Luna es acariciada por el Sol de las Estrellas ... a través de Camilo Camaño... su amado Poeta.
Alabanzas terrenales, premios y reconocimientos de nuestro País y como no,
hasta de otras y a veces lejanas tierras, mientras su ropa negra abriga su Alma
cual de vestir, acompañado de su bigote y sus melenas dan semblanza
de un ser elegido... pero solo elegido por ELLA ...
Otro año más se celebra el día de los Museos y solo ese día ...
cuando piséis esa tierra... si cerráis los ojos al caminar ...
sentiréis el suave calor de la VIEJA ... y a través de ELLA ... el Arte natural
de ese Hombre llamado Camilo Camaño honrando un año más nuestra tierra
Con afecto- Eugenio Tievo Parcero.
domingo, 12 de febrero de 2017
CZĘŚĆ "" "To MANGALLONA" ""
Dedykowane do dom-muzeum "a MANGALLONA" Cangas de Morrazo-Pontevedra-Hiszpania (amangallona@gmail.com~~HEAD=pobj) i
Twórca i dyrektor CAMILO CAAMAÑO Gestido
http://mangallona.blogspot.com.es camanoxestido@gmail.com
CZĘŚĆ "" "To MANGALLONA" ""
Pamiętam cię, jak były przed i jakaś tajemnicza rzecz, powiedział mi o tobie,
Małe, bardzo stare, stare ubrania ... a nawet ciemne ...
otoczony bardzo wysokie chwasty .... jak unikanie ludzi ...
dla jednego nie cierpią, ukryte, dla tych, którzy przechodzili obok.
Mówi się, że w tym den ... żyła ... jeden Meiga ...
a stamtąd ..... mitologie gorączkowych nieświadomych umysłach,
Blackest która była jego opowieść ... był bardziej boją się ciebie,
ale nigdy nie wiedział, że Meigas ... może rozśmieszyć lub cierpią.
Jestem pewien, że to był po prostu starą kobietą, która mieszkała tam,
"Niewiedza ludzi, który głosi swoje ubrania po prostu się śmiać
"To stary Meiga która mieszka w Mangallona, stamtąd,
która pełni księżyca nocy zjada dzieci duszy, żyć !!!
"A jeśli Meiga się ... co ...? Czy nie wiesz, że istnieją dobre Meigas
kochające serce, które panien lub porzucone je chciał
więcej nie cierpieć .... zazdrość ludzi ... jest niegodziwość ludzi ...
niesprawiedliwości obszarników ... W tym czasie, były tam ...?
"Nie było Meiga ... Yesss ...? Czy Rosalia de Castro nie był piękny Meiga
ból, radość, miłość ... a nawet największym Poetyka pasja ...
w jej słodkim zapisu, który zaczarował jego pięknych wierszy duszy .....
... Miłośnicy i bardzo chętnie uczy swoje wiersze ... radość chcąc żyć?
"To żyła Meiga .... tak sir .... ale to musiało być jak anioły
..¡ Bo myślę, że tak ...? Teraz, jeśli chodzi o wizytę w Mangallona ... zamiast gwizdka,
obejmujący stary dom .... "Teraz jeśli tam ... ART widzą tylko swoje oczy
oswojone i piękne malowidła, drobne rzeźby kamienne i drewniane ... ART w końcu.
"Zasługa jest artystą, który dał nowe życie w ciemności, która była tam ... !!!
"Ty głupia ... że nienarodzone jednego artystę, że sztuka może czuć się ...
jeśli Mangallona żył ... jeden Meiga złe oko jak mgła,
że jeżeli tak ... by zniszczyć jego złej mocy artysty i nigdy nie mógł tam mieszkać ... !!!
Dlatego w osoczu w swoich obrazach, kształtuje kamienia i drewna ... do powiedzenia ... !!!
bo czuje Meiga ... starą kobietę, która żyła i nadal żyje ... tam ...
słodycz ... w ciepłych nocy pełni księżyca .... swój spokój duszy przyjdzie,
inspirując jego spokojny umysł ... który daje Meiga i Sztuki, to robi to za Ciebie.
Ale nie pytaj artystę ... ponieważ będzie on ukryć .. tylko dla siebie ...
Co więcej, wiem, że dobre Meiga, który żył dawno temu ... ... tam ...
to jest dla artysty przyjaciel, matka, żona ... a nawet kochający towarzysz ..
które w ciepłe noce pełni księżyca, on inspiruje, a więc, farby i ...
Z afecto._ Eugenio Tievo Parcero
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAAMAÑO GESTIDO
http://mangallona.blogspot.com.es camanoxestido@gmail.com
PRIMERA PARTE “”” A MANGALLONA “””
Te recuerdo como antes eras y alguna cosa misteriosa me hablaron de ti,
pequeña, muy anciana, de ropas viejas... y hasta tenebrosa...
rodeada de malezas muy altas.... como evitando a la gente...
para que más no te hicieran sufrir, oculta, para los que pasaban por allí.
Decían que en dentro de esa guarida... habitaba... una Meiga...
y a partir de ahí..... Mitologías de mentes ignorantes calenturientas,
cual más negra fuera su historia contada... más miedo había de ti,
pero nunca supieron que las Meigas... te pueden hacer reír ó sufrir.
Estoy seguro que simplemente era una anciana, la que vivía allí,
¡¡¡ ignorancia del Pueblo que por sus ropas proclama solo para reír
¡¡¡ es una Meiga vieja la que vive en la Mangallona, apartarse de ahí,
que por las noches de Luna Llena, le come el alma a los niños, para vivir!!!
¡¡¡ Y si una Meiga fuera ...¿qué...? ¿acaso no saben que hay Meigas buenas
de corazón amante, cual doncellas abandonadas o ellas, apartarse quisieron
para más no sufrir.... las envidias de la gente...la maldad de los hombres...
la injusticias de los terratenientes... que en aquel tiempo, existían allí...?
¡¡¡ Había una Meiga ...Siiii ...? ¿Es que Rosalía de Castro no fue una bella Meiga
del dolor, de la alegría, del amor ... y hasta de la más grande pasión Poética ...
en su dulce escribir, que embrujó con sus bellos Poemas del alma .....
a amantes y amadas ... enseñando con sus Versos ... la alegría de querer vivir?
¡¡¡ Vivió una Meiga.... si señores .... pero debió ser como los mismos Ángeles
..¡ porque lo pienso así ...?ahora, si vas de visita a la Mangallona... en vez de silbas,
cubriendo la vieja Casona .... ¡¡¡ ahora si vas por allí... solo ARTE verán tus ojos
en mansos y bellos cuadros, en esculturas de fina piedra y de madera ...ARTE al fin.
¡¡¡ El mérito es del Artista que le dio nueva vida a las penumbras que había allí...!!!
¡¡¡insensatos ... que aún no ha nacido un solo Artista que el Arte pueda sentir ...
si en la Mangallona hubiese habitado ... una malvada Meiga de ojos como la niebla,
que de ser así ...su Poder malvado destruiría al Artista y jamás podría allí... vivir!!!
Por eso plasma en sus cuadros, moldea la piedra y de la madera...¡¡ que decir...!!!
porque él siente a la anciana Meiga ... que vivió y sigue viviendo... allí ...
su dulzura ... en las cálidas noches de Luna Llena .... su Paz que del alma le llega,
inspirando su mente serena... que la Meiga le entrega y en Arte, lo convierte para ti.
Pero no se lo preguntes al Artista ...porque él lo ocultará .. solo para sí ...
más, yo sé que esa buena Meiga, que hace mucho tiempo ... vivía ... allí ...
es para el Artista una amiga, madre, esposa ... y hasta amante compañera ..
que en las cálidas noches de Luna Llena, le inspira, y por eso él, pinta así...
Con afecto._ Eugenio Tievo Parcero
Twórca i dyrektor CAMILO CAAMAÑO Gestido
http://mangallona.blogspot.com.es camanoxestido@gmail.com
CZĘŚĆ "" "To MANGALLONA" ""
Pamiętam cię, jak były przed i jakaś tajemnicza rzecz, powiedział mi o tobie,
Małe, bardzo stare, stare ubrania ... a nawet ciemne ...
otoczony bardzo wysokie chwasty .... jak unikanie ludzi ...
dla jednego nie cierpią, ukryte, dla tych, którzy przechodzili obok.
Mówi się, że w tym den ... żyła ... jeden Meiga ...
a stamtąd ..... mitologie gorączkowych nieświadomych umysłach,
Blackest która była jego opowieść ... był bardziej boją się ciebie,
ale nigdy nie wiedział, że Meigas ... może rozśmieszyć lub cierpią.
Jestem pewien, że to był po prostu starą kobietą, która mieszkała tam,
"Niewiedza ludzi, który głosi swoje ubrania po prostu się śmiać
"To stary Meiga która mieszka w Mangallona, stamtąd,
która pełni księżyca nocy zjada dzieci duszy, żyć !!!
"A jeśli Meiga się ... co ...? Czy nie wiesz, że istnieją dobre Meigas
kochające serce, które panien lub porzucone je chciał
więcej nie cierpieć .... zazdrość ludzi ... jest niegodziwość ludzi ...
niesprawiedliwości obszarników ... W tym czasie, były tam ...?
"Nie było Meiga ... Yesss ...? Czy Rosalia de Castro nie był piękny Meiga
ból, radość, miłość ... a nawet największym Poetyka pasja ...
w jej słodkim zapisu, który zaczarował jego pięknych wierszy duszy .....
... Miłośnicy i bardzo chętnie uczy swoje wiersze ... radość chcąc żyć?
"To żyła Meiga .... tak sir .... ale to musiało być jak anioły
..¡ Bo myślę, że tak ...? Teraz, jeśli chodzi o wizytę w Mangallona ... zamiast gwizdka,
obejmujący stary dom .... "Teraz jeśli tam ... ART widzą tylko swoje oczy
oswojone i piękne malowidła, drobne rzeźby kamienne i drewniane ... ART w końcu.
"Zasługa jest artystą, który dał nowe życie w ciemności, która była tam ... !!!
"Ty głupia ... że nienarodzone jednego artystę, że sztuka może czuć się ...
jeśli Mangallona żył ... jeden Meiga złe oko jak mgła,
że jeżeli tak ... by zniszczyć jego złej mocy artysty i nigdy nie mógł tam mieszkać ... !!!
Dlatego w osoczu w swoich obrazach, kształtuje kamienia i drewna ... do powiedzenia ... !!!
bo czuje Meiga ... starą kobietę, która żyła i nadal żyje ... tam ...
słodycz ... w ciepłych nocy pełni księżyca .... swój spokój duszy przyjdzie,
inspirując jego spokojny umysł ... który daje Meiga i Sztuki, to robi to za Ciebie.
Ale nie pytaj artystę ... ponieważ będzie on ukryć .. tylko dla siebie ...
Co więcej, wiem, że dobre Meiga, który żył dawno temu ... ... tam ...
to jest dla artysty przyjaciel, matka, żona ... a nawet kochający towarzysz ..
które w ciepłe noce pełni księżyca, on inspiruje, a więc, farby i ...
Z afecto._ Eugenio Tievo Parcero
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAAMAÑO GESTIDO
http://mangallona.blogspot.com.es camanoxestido@gmail.com
PRIMERA PARTE “”” A MANGALLONA “””
Te recuerdo como antes eras y alguna cosa misteriosa me hablaron de ti,
pequeña, muy anciana, de ropas viejas... y hasta tenebrosa...
rodeada de malezas muy altas.... como evitando a la gente...
para que más no te hicieran sufrir, oculta, para los que pasaban por allí.
Decían que en dentro de esa guarida... habitaba... una Meiga...
y a partir de ahí..... Mitologías de mentes ignorantes calenturientas,
cual más negra fuera su historia contada... más miedo había de ti,
pero nunca supieron que las Meigas... te pueden hacer reír ó sufrir.
Estoy seguro que simplemente era una anciana, la que vivía allí,
¡¡¡ ignorancia del Pueblo que por sus ropas proclama solo para reír
¡¡¡ es una Meiga vieja la que vive en la Mangallona, apartarse de ahí,
que por las noches de Luna Llena, le come el alma a los niños, para vivir!!!
¡¡¡ Y si una Meiga fuera ...¿qué...? ¿acaso no saben que hay Meigas buenas
de corazón amante, cual doncellas abandonadas o ellas, apartarse quisieron
para más no sufrir.... las envidias de la gente...la maldad de los hombres...
la injusticias de los terratenientes... que en aquel tiempo, existían allí...?
¡¡¡ Había una Meiga ...Siiii ...? ¿Es que Rosalía de Castro no fue una bella Meiga
del dolor, de la alegría, del amor ... y hasta de la más grande pasión Poética ...
en su dulce escribir, que embrujó con sus bellos Poemas del alma .....
a amantes y amadas ... enseñando con sus Versos ... la alegría de querer vivir?
¡¡¡ Vivió una Meiga.... si señores .... pero debió ser como los mismos Ángeles
..¡ porque lo pienso así ...?ahora, si vas de visita a la Mangallona... en vez de silbas,
cubriendo la vieja Casona .... ¡¡¡ ahora si vas por allí... solo ARTE verán tus ojos
en mansos y bellos cuadros, en esculturas de fina piedra y de madera ...ARTE al fin.
¡¡¡ El mérito es del Artista que le dio nueva vida a las penumbras que había allí...!!!
¡¡¡insensatos ... que aún no ha nacido un solo Artista que el Arte pueda sentir ...
si en la Mangallona hubiese habitado ... una malvada Meiga de ojos como la niebla,
que de ser así ...su Poder malvado destruiría al Artista y jamás podría allí... vivir!!!
Por eso plasma en sus cuadros, moldea la piedra y de la madera...¡¡ que decir...!!!
porque él siente a la anciana Meiga ... que vivió y sigue viviendo... allí ...
su dulzura ... en las cálidas noches de Luna Llena .... su Paz que del alma le llega,
inspirando su mente serena... que la Meiga le entrega y en Arte, lo convierte para ti.
Pero no se lo preguntes al Artista ...porque él lo ocultará .. solo para sí ...
más, yo sé que esa buena Meiga, que hace mucho tiempo ... vivía ... allí ...
es para el Artista una amiga, madre, esposa ... y hasta amante compañera ..
que en las cálidas noches de Luna Llena, le inspira, y por eso él, pinta así...
Con afecto._ Eugenio Tievo Parcero
Jak się uwagę, gdy słowo brzmi ...? " A MANGALLONA """
Dedykowane do dom-muzeum "a MANGALLONA" Cangas de Morrazo-Pontevedra-Hiszpania (amangallona@gmail.com~~HEAD=pobj) i
Twórca i dyrektor CAMILO Camano Gestido,
http://mangallona.blogspot.com.es
camanoxestido@gmail.com
Jak się uwagę, gdy słowo brzmi ...? " A MANGALLONA """
TALKING WITH Camilo Caamaño Gestido gdzie sztuka
Zasysane na swój sposób bycia priding naszych ludzi
Siedząc na Marble White Stone Green Mountain
a on mając za towarzysza do pobliskiego ECO Poety,
podczas gdy malarz przestrzega krystalicznie Ria
Są one inspirujące piękny obraz w swoim umyśle, cicho rozmawiając.
Bez dokonywania porównań, artystyczne i sztuka może mieć więcej wartości
Słowem, gdy opuszcza duszę, która ucieleśnione czeskiej słodkie szczotki
powiedział Poetę, bo wierzę, że 2 + 2 = 4 pod Niebem a Ziemią
mając na uwadze, co twój umysł ... plazmy zależy od tego, kto je widzi.
Być może będzie tak stary poeta, ale jak rzucisz brzmi dźwięki
Eco słyszysz to samo iw ten sam sposób w całej Ziemi,
z mojego malarstwa ... Rozumiem to proste Curven ...
Morze łączy wiatr ... Według odtworzono każdy.
Malarz -¡¡¡ nie rozumiem !!! Kocham, bo jeśli powiem jej, że Poetisa
Pisał na mojej ziemi ... "i gdzie można ukryć ... jesteś niespokojny zaskoczony"
Podczas, kolory ślady w linii krzywych w Wind Surf
pływające boso, chcąc zrozumieć, co pochodzi z duszy.
Nie malować mi zrozumieć mnie, ale do poszukiwania
wśród czarnych lub białych sylwetki, między Rolling Green i
Czerwone linie, które w moim umyśle miłość usuwa je, ponieważ
Miłość czy nienawiść w zależności od tego, co widać, że czuję.
"Powiedziałeś mi wiersz o swojej ziemi", gdzie można się ukryć ... "
Więcej powiem wam o innej pięknej kobiety, siedząc na fotelu pociągu
W oknie, które odtwarza jego ciało; podczas snu wydaje się, że ...
... Pięć pocałunki usta spodziewać jej chore serce zawiedzie.
Wyraźnie -¡¡¡ Painter ... !!! On jest kobieta śpi i wydaje się być piękne ...
Poeta -¡¡¡Que są naiwne, bo nie o to odtwarza moja szczotka ...
Dla mnie to proste marzenia, bo nawet jeśli wierzyć jej we śnie,
ona nadal Mountain śpi i nigdy nie było.
Przeznaczenie widzi tylko jako Miłość i pocałunki oddziela je zawieść
To będzie bardzo miłe, co mówisz Pintor ale będzie widoczne tylko Arts
Kształt owoców i Cichy, którzy słodko zobaczyć swoje zdjęcie
a ja rzucam się pod wiatr, że na Eco, żebym wracał.
Poeta, maluję dla siebie i moje ciepłe szczotki są jak dla ciebie
zapala światło na ciepłe noce pełne księżyca, ale spójrz
Również ich miłość, gdy zimny wiatr budzi mój Amada
Dla sztuki zawsze będzie z wami pędzle sztuki lub dźwięki słów.
Następnie -Sigamos Painter, odzwierciedlając na płótnie i I
na Eco Plains uczuć trzymamy
choć nikt nie rozumie, w naszym umyśle
ponieważ mi jest taka sama w obu Słowa lub pędzla, że ich ekspresja.
Z afecto.- Eugenio Tievo Parcero
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAMAÑO GESTIDO,
http://mangallona.blogspot.com.es
camanoxestido@gmail.com
¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?
CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE
BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO
Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña
y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,
mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría
que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.
-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores
la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles
-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra
mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.
-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al sonidos
al Eco que se escuchan igual y de la misma manera en toda la Tierra,
con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…
que el Mar se una al Viento… según cada uno las recree.
-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa
escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”
mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas
flotando descalzas, esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.
-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen
entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y
Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues
Amor u Odio verán dependiendo de lo que por mí sientan.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren
que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras
sus labios… cinco besos esperan que a su enfermo corazón no llegan.
-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y parece ser bella…
-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha recrea …
para mí son simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,
ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.
Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan
-será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será
fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea
mientras, yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me viene de vuelta.
-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti
cálidas luces de luz en las noches de Luna Llena, pero lucen
también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta
pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o la Palabra suena.
-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo
sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos
aunque nadie los entienda, en el interior de nuestra mente
porque Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa.
Con afecto.- Eugenio Tievo Parcero
Twórca i dyrektor CAMILO Camano Gestido,
http://mangallona.blogspot.com.es
camanoxestido@gmail.com
Jak się uwagę, gdy słowo brzmi ...? " A MANGALLONA """
TALKING WITH Camilo Caamaño Gestido gdzie sztuka
Zasysane na swój sposób bycia priding naszych ludzi
Siedząc na Marble White Stone Green Mountain
a on mając za towarzysza do pobliskiego ECO Poety,
podczas gdy malarz przestrzega krystalicznie Ria
Są one inspirujące piękny obraz w swoim umyśle, cicho rozmawiając.
Bez dokonywania porównań, artystyczne i sztuka może mieć więcej wartości
Słowem, gdy opuszcza duszę, która ucieleśnione czeskiej słodkie szczotki
powiedział Poetę, bo wierzę, że 2 + 2 = 4 pod Niebem a Ziemią
mając na uwadze, co twój umysł ... plazmy zależy od tego, kto je widzi.
Być może będzie tak stary poeta, ale jak rzucisz brzmi dźwięki
Eco słyszysz to samo iw ten sam sposób w całej Ziemi,
z mojego malarstwa ... Rozumiem to proste Curven ...
Morze łączy wiatr ... Według odtworzono każdy.
Malarz -¡¡¡ nie rozumiem !!! Kocham, bo jeśli powiem jej, że Poetisa
Pisał na mojej ziemi ... "i gdzie można ukryć ... jesteś niespokojny zaskoczony"
Podczas, kolory ślady w linii krzywych w Wind Surf
pływające boso, chcąc zrozumieć, co pochodzi z duszy.
Nie malować mi zrozumieć mnie, ale do poszukiwania
wśród czarnych lub białych sylwetki, między Rolling Green i
Czerwone linie, które w moim umyśle miłość usuwa je, ponieważ
Miłość czy nienawiść w zależności od tego, co widać, że czuję.
"Powiedziałeś mi wiersz o swojej ziemi", gdzie można się ukryć ... "
Więcej powiem wam o innej pięknej kobiety, siedząc na fotelu pociągu
W oknie, które odtwarza jego ciało; podczas snu wydaje się, że ...
... Pięć pocałunki usta spodziewać jej chore serce zawiedzie.
Wyraźnie -¡¡¡ Painter ... !!! On jest kobieta śpi i wydaje się być piękne ...
Poeta -¡¡¡Que są naiwne, bo nie o to odtwarza moja szczotka ...
Dla mnie to proste marzenia, bo nawet jeśli wierzyć jej we śnie,
ona nadal Mountain śpi i nigdy nie było.
Przeznaczenie widzi tylko jako Miłość i pocałunki oddziela je zawieść
To będzie bardzo miłe, co mówisz Pintor ale będzie widoczne tylko Arts
Kształt owoców i Cichy, którzy słodko zobaczyć swoje zdjęcie
a ja rzucam się pod wiatr, że na Eco, żebym wracał.
Poeta, maluję dla siebie i moje ciepłe szczotki są jak dla ciebie
zapala światło na ciepłe noce pełne księżyca, ale spójrz
Również ich miłość, gdy zimny wiatr budzi mój Amada
Dla sztuki zawsze będzie z wami pędzle sztuki lub dźwięki słów.
Następnie -Sigamos Painter, odzwierciedlając na płótnie i I
na Eco Plains uczuć trzymamy
choć nikt nie rozumie, w naszym umyśle
ponieważ mi jest taka sama w obu Słowa lub pędzla, że ich ekspresja.
Z afecto.- Eugenio Tievo Parcero
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAMAÑO GESTIDO,
http://mangallona.blogspot.com.es
camanoxestido@gmail.com
¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?
CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE
BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO
Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña
y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,
mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría
que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.
-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores
la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles
-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra
mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.
-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al sonidos
al Eco que se escuchan igual y de la misma manera en toda la Tierra,
con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…
que el Mar se una al Viento… según cada uno las recree.
-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa
escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”
mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas
flotando descalzas, esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.
-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen
entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y
Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues
Amor u Odio verán dependiendo de lo que por mí sientan.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren
que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras
sus labios… cinco besos esperan que a su enfermo corazón no llegan.
-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y parece ser bella…
-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha recrea …
para mí son simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,
ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.
Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan
-será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será
fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea
mientras, yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me viene de vuelta.
-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti
cálidas luces de luz en las noches de Luna Llena, pero lucen
también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta
pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o la Palabra suena.
-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo
sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos
aunque nadie los entienda, en el interior de nuestra mente
porque Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa.
Con afecto.- Eugenio Tievo Parcero
martes, 31 de enero de 2017
"" "... I dali 10 i 11 .. 12 i 1 .." "!!!
"" "... I dali 10 i 11 .. 12 i 1 .." "!!!
¡¡¡ "" ... I dali 10 i 11 .. 12 .. "i 1" !!!
.... Podczas gdy inni melancholijna ... pamiętając wielki mistrz Sabina ... śpiew ...
"I dano mu 10 i 11 ... 12 i jeden ... 2 i 3 ..." "wzdłuż plaży ...
ale dzikie fale ... go nie przyniósł więcej niż wody morskiej do brzegu, gdzie oczekiwano.
Przeszedł przez cały dzień i całą noc, patrząc na jej śnie Sandcastle ...
a może .... minimalne cząstki piasku ... w jego wsparcie ręce ...
Ona pamięta "... i dał mu 12 i jeden ... 2 i 3" na tej plaży.
Czasami myślał, że widział .... na krystalicznej białej piany słone, ale ... ...
jechał czarnym koniem ... może złamać harem kalifa ...
więcej Sabina przypomniała mu "... i dał 10 i 11 ... 12 i jeden ... 2 i 3 ..."
"To czekał i czekał długie godziny z otwartymi rękami i przeciągnął się fale ... !!!
ale wzburzone fale morskie .... tylko go przyniósł ... a szalejące fale, woda tylko przyniósł ...
"I dano mu 10 i 11 ... 12 i jeden ... 3 ... 2 orazintensywność" na zimnej plaży.
Chcesz zobaczyć jej sandcastle świeci majestatycznie nad brzegiem gdzie to było ...?
¡¡¡Gdyby to było trochę stare chaty ... mimo, że Poeta był zadowolony !!!
podczas gdy inni skandowali "... Jeden ... 12 i 2 i 3 ...", ale piaski, nie dotarł
Księżyc, zmęczony płacąc jej jasnego światła ... tak, że w poszukiwaniach znalazł je,
Już miałem iść spać ... na jej białej i wydłużonym łóżku, że oczekiwany
"... I dano mu 10 i 11 ... 12 i .... 2 i 3 ... w godzinach porannych ...
Ale twoje ręce ... emblandecidas fal, że tylko go wniesionych .... piany i wody ...
bez piasku, gdy pogłaskał pierś ... na plaży skompilować, a Sabina śpiewał
"... I dano mu 10 i 11 .... 12 i jeden .... 2 i 3 ... i śpi o zmierzchu ...."
¡¡¡ "" ... I dali 10 i 11 .. 12 .. "i 1" !!!
.... Podczas gdy inni melancholijna ... pamiętając wielki mistrz Sabina ... śpiew ...
"I dano mu 10 i 11 ... 12 i jeden ... 2 i 3 ..." "wzdłuż plaży ...
ale dzikie fale ... go nie przyniósł więcej niż wody morskiej do brzegu, gdzie oczekiwano.
Przeszedł przez cały dzień i całą noc, patrząc na jej śnie Sandcastle ...
a może .... minimalne cząstki piasku ... w jego wsparcie ręce ...
Ona pamięta "... i dał mu 12 i jeden ... 2 i 3" na tej plaży.
Czasami myślał, że widział .... na krystalicznej białej piany słone, ale ... ...
jechał czarnym koniem ... może złamać harem kalifa ...
więcej Sabina przypomniała mu "... i dał 10 i 11 ... 12 i jeden ... 2 i 3 ..."
"To czekał i czekał długie godziny z otwartymi rękami i przeciągnął się fale ... !!!
ale wzburzone fale morskie .... tylko go przyniósł ... a szalejące fale, woda tylko przyniósł ...
"I dano mu 10 i 11 ... 12 i jeden ... 3 ... 2 orazintensywność" na zimnej plaży.
Chcesz zobaczyć jej sandcastle świeci majestatycznie nad brzegiem gdzie to było ...?
¡¡¡Gdyby to było trochę stare chaty ... mimo, że Poeta był zadowolony !!!
podczas gdy inni skandowali "... Jeden ... 12 i 2 i 3 ...", ale piaski, nie dotarł
Księżyc, zmęczony płacąc jej jasnego światła ... tak, że w poszukiwaniach znalazł je,
Już miałem iść spać ... na jej białej i wydłużonym łóżku, że oczekiwany
"... I dano mu 10 i 11 ... 12 i .... 2 i 3 ... w godzinach porannych ...
Ale twoje ręce ... emblandecidas fal, że tylko go wniesionych .... piany i wody ...
bez piasku, gdy pogłaskał pierś ... na plaży skompilować, a Sabina śpiewał
"... I dano mu 10 i 11 .... 12 i jeden .... 2 i 3 ... i śpi o zmierzchu ...."
¡¡¡""... y le dieron las 10 y las 11 .. las 12 y la 1 ..""!!!
¡¡¡""... y le dieron las 10 y las 11 .. las 12 y la 1 ..""!!!
...., mientras otros melancólicos... recordando al gran Maestro Sabina ... entonaban ...
" y le dieron las 10 y las 11, ... las 12 y la una ... las 2 y las 3 ..."" por la playa ...
pero las bravas olas ... no le traían más que agua de mar a la orilla donde él esperaba.
Caminó todo el día y toda la noche buscando su sueño de Castillos de Arena ...
o quizás.... las mínimas partículas que de las arenas ... en sus manos se apoyaran...
mientras recordaba "... y le dieron las 12 y la una ... las 2 y las 3 " en aquella playa.
Aveces creía ver .... que sobre la espuma blanca salitrosa pero cristalina ... ...
cabalgaba una yegua morena ... posiblemente escapada del harén del Califa ...
más Sabina le recordaba " ... y le dieron las 10 y las 11... las 12 y la una ... las 2 y las 3..."
¡¡¡ Esperó y esperó horas eternas con las manos abiertas y sobre las olas estiradas ...!!!
pero el bravo mar.... solo le traía olas ... y las embravecidas olas, solo traían ... agua
" y le dieron las 10 y las 11 ... las 12 y la una ... las 2 ylas 3 ..." en aquella fría playa.
¿ Volvería a ver su Castillo de Arena brillando majestuoso en la orilla en donde estaba...?
¡¡¡ que si solo fuera una pequeña y vieja choza ...también con eso, el Poeta se conformaba!!!
mientras los otros cantaban " ...las 12 y la una ... las 2 y las 3 ..." pero las arenas, no llegaban
La luna, cansada de prestarle su claro de Luz ... para que en su búsqueda las encontrara,
estaba apunto de marcharse a dormir ... sobre su blanca y alargada cama que le esperaba
"... y le dieron las 10 y las 11 ... las 12 y la una .... las 2 y las 3 ... de la mañana ...
¡¡¡ Pero sus manos ... emblandecidas de las olas que solo le traían .... espuma y agua ...,
sin arena que como acariciado pecho ... ella en la playa le entregara, mientras Sabina cantaba
" ... y le dieron las 10 y las 11 .... las 12 y la una ....las 2 y las 3... y dormidos al anochecer ...."
" y le dieron las 10 y las 11, ... las 12 y la una ... las 2 y las 3 ..."" por la playa ...
pero las bravas olas ... no le traían más que agua de mar a la orilla donde él esperaba.
Caminó todo el día y toda la noche buscando su sueño de Castillos de Arena ...
o quizás.... las mínimas partículas que de las arenas ... en sus manos se apoyaran...
mientras recordaba "... y le dieron las 12 y la una ... las 2 y las 3 " en aquella playa.
Aveces creía ver .... que sobre la espuma blanca salitrosa pero cristalina ... ...
cabalgaba una yegua morena ... posiblemente escapada del harén del Califa ...
más Sabina le recordaba " ... y le dieron las 10 y las 11... las 12 y la una ... las 2 y las 3..."
¡¡¡ Esperó y esperó horas eternas con las manos abiertas y sobre las olas estiradas ...!!!
pero el bravo mar.... solo le traía olas ... y las embravecidas olas, solo traían ... agua
" y le dieron las 10 y las 11 ... las 12 y la una ... las 2 ylas 3 ..." en aquella fría playa.
¿ Volvería a ver su Castillo de Arena brillando majestuoso en la orilla en donde estaba...?
¡¡¡ que si solo fuera una pequeña y vieja choza ...también con eso, el Poeta se conformaba!!!
mientras los otros cantaban " ...las 12 y la una ... las 2 y las 3 ..." pero las arenas, no llegaban
La luna, cansada de prestarle su claro de Luz ... para que en su búsqueda las encontrara,
estaba apunto de marcharse a dormir ... sobre su blanca y alargada cama que le esperaba
"... y le dieron las 10 y las 11 ... las 12 y la una .... las 2 y las 3 ... de la mañana ...
¡¡¡ Pero sus manos ... emblandecidas de las olas que solo le traían .... espuma y agua ...,
sin arena que como acariciado pecho ... ella en la playa le entregara, mientras Sabina cantaba
" ... y le dieron las 10 y las 11 .... las 12 y la una ....las 2 y las 3... y dormidos al anochecer ...."
C A M O N I ........................... ..
C A M O N I ........................... ..
Droga bez podparcia stóp na twardym podłożu,
Droga bez ruchu ramion bez chwieje,
gładka droga, zachodni wiatr przywraca wspomnienia,
W drodze powrotnej, nie oglądając się, jak gdyby był tylko sen.
Droga z widokiem na front wśród białych chmur firmamencie
Carballeiras drogi, z dala od dróg, że nie mam już powrotu
Droga od zielonych fal, które punkty w mojej wsi spadła
Droga nie widząc moje stare góry urodziły się w mojej wsi.
Droga pozostawiając co footfall stare kocha i wciąż ledwie pamiętam
błędny tor, który nie wie, do miejsca przeznaczenia lub gdy jest on ukrywa
Droga bez żalu, który boli mnie i boli, pytam o przebaczenie
Pielgrzym sposób, szukając wiecznego pokoju, który szedł przed.
Sposób, ale do mnie przechodzą jak czarne cienie i pogodnej ciszy
Droga i tak będzie nie tylko w niebo, gdzie sny są po prostu ...
Droga więcej milionów, które Almas poza granicami lotniska
Droga w dniu wszyscy wybrali lub przeznaczenia mogą już oczekiwać, że nas widzą.
Chodzę niektóre nie pójdzie i zatrzymać się w miejscu, gdzie w lewo
Droga wiedząc, że ziemia nie należy do nas i co nowego jest teraz Wieczny
widząc sposób, jak wierzą obudzi jak dzisiaj, jak zawsze byli
Droga w moim nowym życiu nic nie jest tym, co było i jak będzie te marzenia.
Camino con la vista al frente entre nubes blancas del Firmamento,
Droga bez podparcia stóp na twardym podłożu,
Droga bez ruchu ramion bez chwieje,
gładka droga, zachodni wiatr przywraca wspomnienia,
W drodze powrotnej, nie oglądając się, jak gdyby był tylko sen.
Droga z widokiem na front wśród białych chmur firmamencie
Carballeiras drogi, z dala od dróg, że nie mam już powrotu
Droga od zielonych fal, które punkty w mojej wsi spadła
Droga nie widząc moje stare góry urodziły się w mojej wsi.
Droga pozostawiając co footfall stare kocha i wciąż ledwie pamiętam
błędny tor, który nie wie, do miejsca przeznaczenia lub gdy jest on ukrywa
Droga bez żalu, który boli mnie i boli, pytam o przebaczenie
Pielgrzym sposób, szukając wiecznego pokoju, który szedł przed.
Sposób, ale do mnie przechodzą jak czarne cienie i pogodnej ciszy
Droga i tak będzie nie tylko w niebo, gdzie sny są po prostu ...
Droga więcej milionów, które Almas poza granicami lotniska
Droga w dniu wszyscy wybrali lub przeznaczenia mogą już oczekiwać, że nas widzą.
Chodzę niektóre nie pójdzie i zatrzymać się w miejscu, gdzie w lewo
Droga wiedząc, że ziemia nie należy do nas i co nowego jest teraz Wieczny
widząc sposób, jak wierzą obudzi jak dzisiaj, jak zawsze byli
Droga w moim nowym życiu nic nie jest tym, co było i jak będzie te marzenia.
C A M I N O………………………..
Camino sin apoyar los pies sobre el duro suelo,
Camino sin mover los brazos y sin bamboleo,
Camino suave mientras el Viento del Sudoeste me trae recuerdos,
Camino sin ver para atrás como si lo de atrás solo fuera un Sueño.
Camino con la vista al frente entre nubes blancas del Firmamento,
Camino lejos de carballeiras y caminos por los que ya no vuelvo
Camino lejos de las verdes olas que de otros lugares en mi Pueblo recayeron
Camino sin ver mis viejas montañas que en mi Aldea nacieron.
Camino dejando en cada pisada viejos amores y duras penas que aún recuerdo
Camino cual errante no sabe su destino ni en donde él, se está escondiendo
Camino sin lamentar quien me hirió y de los que herí, perdón les estoy pidiendo
Camino como Peregrino que busca la Paz Eterna de los que antes se fueron.
Camino pero a mi lado veo pasar como negras sombras serenas y en Silencio
Camino y así no voy solo hacía el Firmamento donde los Sueños, solo son…
Camino más millones de Almas cual salida fuera del mismo Aeropuerto
Camino en el día que todos escogimos o el destino quizás ya esperaba vernos.
Camino más algunos pretenden no andar y quedarse en el sitio donde salieron
Camino sabiendo que esa tierra ya no nos pertenece y lo nuevo ahora es Eterno
Camino viendo como creen que despiertos será como Ayer, como siempre fueron
Camino que en mi nuevo vivir nada es lo que fue ni cómo serán esos Sueños.
Jak się uwagę, gdy słowo brzmi ...?
Jak się uwagę, gdy słowo brzmi ...?
TALKING WITH Camilo Caamaño Gestido gdzie sztuka
Zasysane na swój sposób bycia priding naszych ludzi
Siedząc na Marble White Stone Green Mountain
a on mając za towarzysza do pobliskiego ECO Poety,
podczas gdy malarz przestrzega krystalicznie Ria
Są one inspirujące piękny obraz w swoim umyśle, cicho rozmawiając.
Bez dokonywania porównań, artystyczne i sztuka może mieć więcej wartości w
Słowem, gdy opuszcza duszę, która ucieleśnione czeskiej słodkie szczotki
powiedział Poetę, bo wierzę, że 2 + 2 = 4 pod Niebem a Ziemią
mając na uwadze, co twój umysł ... plazmy zależy od tego, kto je widzi.
Być może będzie tak stary poeta, ale jak rzucisz odgłosy wiatru
Eco usłyszał same i w taki sam sposób w całej Ziemi
z mojego malarstwa ... Rozumiem to proste Curven ...
Morze łączy wiatr ... ponieważ każdy widzi i odtwarza.
Malarz -¡¡¡ nie rozumiem !!! Kocham, bo jeśli powiem jej, że Poetisa
Pisał na mojej ziemi ... "i gdzie można ukryć ... jesteś niespokojny zaskoczony"
Podczas, kolory ślady w linii krzywych w Wind Surf
pływające boso, chcąc zrozumieć, co pochodzi z duszy.
Nie malować mi zrozumieć mnie, ale do poszukiwania
wśród czarnych lub białych sylwetki, między Rolling Green i
Czerwone linie, które w moim umyśle miłość usuwa je, ponieważ
Miłość czy nienawiść przejść w zależności od tego, co do mnie czujesz.
"Powiedziałeś mi wiersz o swojej ziemi", gdzie można się ukryć ... "
Więcej powiem wam o innej pięknej kobiety, siedząc na fotelu pociągu
W oknie, które odtwarza jego ciało; podczas snu wydaje się, że ...
wargi ... ale czekać pięć całuje ją chorym sercem zawodzą.
Wyraźnie -¡¡¡ Painter ... !!! On jest kobieta śpi i wydaje się być piękne ...
Poeta -¡¡¡Que są naiwne, bo to nie jest to, co ujawnia moja szczotka,
Dla mnie to proste marzenia, bo nawet jeśli wierzyć jej we śnie,
ona nadal Mountain śpi i nigdy nie było.
Przeznaczenie widzi tylko jako Miłość i pocałunki oddziela je zawieść
To będzie bardzo miłe, co mówisz Pintor ale będzie widoczne tylko Arts
Kształt owoców i Cichy, którzy słodko zobaczyć swoje zdjęcie
a ja rzucam się pod wiatr, że na Eco, żebym wracał.
Poeta, maluję dla siebie i moje ciepłe szczotki są jak dla ciebie
Uwielbiam ciepłe noce pełne światła księżyca, ale spójrz
Również ich miłość, gdy zimny wiatr budzi mój Amada
Sztuka dla sztuki zawsze będzie z wami pędzle czy słowo brzmi.
Następnie -Sigamos Painter, odzwierciedlając na płótnie i I
na Eco Plains uczuć trzymamy
choć nikt nie rozumie, ponieważ w naszych głowach
Amar jest równa albo w programie Word lub pędzel wyraża.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
TALKING WITH Camilo Caamaño Gestido gdzie sztuka
Zasysane na swój sposób bycia priding naszych ludzi
Siedząc na Marble White Stone Green Mountain
a on mając za towarzysza do pobliskiego ECO Poety,
podczas gdy malarz przestrzega krystalicznie Ria
Są one inspirujące piękny obraz w swoim umyśle, cicho rozmawiając.
Bez dokonywania porównań, artystyczne i sztuka może mieć więcej wartości w
Słowem, gdy opuszcza duszę, która ucieleśnione czeskiej słodkie szczotki
powiedział Poetę, bo wierzę, że 2 + 2 = 4 pod Niebem a Ziemią
mając na uwadze, co twój umysł ... plazmy zależy od tego, kto je widzi.
Być może będzie tak stary poeta, ale jak rzucisz odgłosy wiatru
Eco usłyszał same i w taki sam sposób w całej Ziemi
z mojego malarstwa ... Rozumiem to proste Curven ...
Morze łączy wiatr ... ponieważ każdy widzi i odtwarza.
Malarz -¡¡¡ nie rozumiem !!! Kocham, bo jeśli powiem jej, że Poetisa
Pisał na mojej ziemi ... "i gdzie można ukryć ... jesteś niespokojny zaskoczony"
Podczas, kolory ślady w linii krzywych w Wind Surf
pływające boso, chcąc zrozumieć, co pochodzi z duszy.
Nie malować mi zrozumieć mnie, ale do poszukiwania
wśród czarnych lub białych sylwetki, między Rolling Green i
Czerwone linie, które w moim umyśle miłość usuwa je, ponieważ
Miłość czy nienawiść przejść w zależności od tego, co do mnie czujesz.
"Powiedziałeś mi wiersz o swojej ziemi", gdzie można się ukryć ... "
Więcej powiem wam o innej pięknej kobiety, siedząc na fotelu pociągu
W oknie, które odtwarza jego ciało; podczas snu wydaje się, że ...
wargi ... ale czekać pięć całuje ją chorym sercem zawodzą.
Wyraźnie -¡¡¡ Painter ... !!! On jest kobieta śpi i wydaje się być piękne ...
Poeta -¡¡¡Que są naiwne, bo to nie jest to, co ujawnia moja szczotka,
Dla mnie to proste marzenia, bo nawet jeśli wierzyć jej we śnie,
ona nadal Mountain śpi i nigdy nie było.
Przeznaczenie widzi tylko jako Miłość i pocałunki oddziela je zawieść
To będzie bardzo miłe, co mówisz Pintor ale będzie widoczne tylko Arts
Kształt owoców i Cichy, którzy słodko zobaczyć swoje zdjęcie
a ja rzucam się pod wiatr, że na Eco, żebym wracał.
Poeta, maluję dla siebie i moje ciepłe szczotki są jak dla ciebie
Uwielbiam ciepłe noce pełne światła księżyca, ale spójrz
Również ich miłość, gdy zimny wiatr budzi mój Amada
Sztuka dla sztuki zawsze będzie z wami pędzle czy słowo brzmi.
Następnie -Sigamos Painter, odzwierciedlając na płótnie i I
na Eco Plains uczuć trzymamy
choć nikt nie rozumie, ponieważ w naszych głowach
Amar jest równa albo w programie Word lub pędzel wyraża.
¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?
CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE
BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO
Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña
y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,
mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría
que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.
-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores en
la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles
-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra
mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.
-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al Viento
en el Eco se escuchan igual y de la misma manera en toda la Tierra,
con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…
que el Mar se una al Viento… según cada uno las ve y las recrea.
-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa
escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”
mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas
flotando descalzas, esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.
-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen
entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y
Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues
Amor u Odio irán dependiendo de lo que por mí sientan.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren
que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras
sus labios… cinco besos esperan pero a su enfermo corazón no llegan.
-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y parece ser bella…
-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha desvela,
para mí son simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,
ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.
Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan
-Será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será
fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea
mientras yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me viene de vuelta.
-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti
cálidas luces de Amor en las noches de Luna Llena, pero lucen
también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta
pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o si la Palabra suena.
-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo
sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos
aunque nadie los entienda, pues en el interior de nuestra mente
Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa.
"Ostatni Mal ... sen ... Sen for Tomorrow Amando"
"Ostatni Mal ... sen ... Sen for Tomorrow Amando"
Gdy ostatnia godzina Roku powoli ucieka
Wyłaniają się w moim umyśle, wspomnień z przeszłości, jak zawsze nie były dobre
ale zawsze kładę dziobu łodzi przed dziobem fale przyszedł
i uzbrojonych Marzenia ... Zostawiłem te burze z dobrej pogody oczekiwania.
Łatwo jest mówić o "falach", gdy jedynymi, którzy grali w wannie była
a może małe fale, które docierają na plażę bez brawury i cichy ...
ale tacy, którzy poznali morzach Wielkiego Słońca, wiemy, że mówimy
gdy pojawi się na ziemię, zamiast chodzenia ... udać się jak fale, taniec.
Wszystkie opony ... nawet gdy masz organizm przyzwyczajony do otrzymywania szarpnięcie,
ale czasem na morzu, patrz również niebieskie światło niebieskie niebo jasne
że twoje sny jak należy go kochać i być kochanym będzie wyglądać ...
i zastanawiasz się znowu i znowu ... bo mi się, że świat miłości odmówił mi?
Kiedy robi się tak jak dzisiaj, późne godziny sylwestra ...
i można czuć się trochę szczęśliwsi ... bo jeśli umrzesz dzisiaj ...
Nowy Rok będzie pochowany .... i ... kilku do twoich drzwi ....
pozostali ...? ale pytania Roku skończył, nadal gwizdy ...
Można poczuć się jak w Phoenix i puścić tej melancholijnej piosenki ...
aż do stromego zejścia na dno mórz opłakiwał ...
melodyjne dźwięki kołysankę ... że choć ciało nadal spadać ...
Przypomina, jak pięknie jest kochać, nawet Loba który cię kochać.
I znowu przekształci poeta i zdjąć skrzydła drzemał
Krew w zimnej wodzie, wsunął swoje marzenia ... i znów odrodzić
z tych popiołów i ... się wspinać i wspinać ... szuka tego pięknego utworu ...
i zrozumieją piękno życia, kiedy powiesz mi ... "" "Kocham cię ..." ".
I zachować latania w górę, podczas gdy wzburzone fale przejść uspokajający
i zielonych Valle daje życie i pożywienie dla tych, którzy wciąż żyją
i znowu twoje ciało, staje się poetą, bierze pióro w dłoniach
i przepisać Wiersze, opowiadania i refleksje ... tylko miłość ....
Starego roku jest już zanika ... "Pozwól nam śnić ten Nowy Rok przybywa
Sny, gdzie nasza polityczna Pracownicy Zagłosuj dać im stać,
Pozwól nam marzyć, że wszystkie państwa, bez oddzielania, odroczyć grunty, które przyniósł nam,
Pozwól nam marzyć, że nie będzie więcej przemocy, ani smutne białe gołębie latające.
A w Nowym Roku ... w kącie mojej jaskini będę marzyć, że pewnego dnia ...
Powiedziałem ... "nie pozostawiają bo naprawdę nigdy nie kochałem ... jak cię kocham ..."
że jeśli tylko odległym marzeniem .... kiedy przychodzi noc ...
wracając do zapamiętania ... Wrócę musi czuć, że ... "Ja też cię kocham, tak ..."
Gdy ostatnia godzina Roku powoli ucieka
Wyłaniają się w moim umyśle, wspomnień z przeszłości, jak zawsze nie były dobre
ale zawsze kładę dziobu łodzi przed dziobem fale przyszedł
i uzbrojonych Marzenia ... Zostawiłem te burze z dobrej pogody oczekiwania.
Łatwo jest mówić o "falach", gdy jedynymi, którzy grali w wannie była
a może małe fale, które docierają na plażę bez brawury i cichy ...
ale tacy, którzy poznali morzach Wielkiego Słońca, wiemy, że mówimy
gdy pojawi się na ziemię, zamiast chodzenia ... udać się jak fale, taniec.
Wszystkie opony ... nawet gdy masz organizm przyzwyczajony do otrzymywania szarpnięcie,
ale czasem na morzu, patrz również niebieskie światło niebieskie niebo jasne
że twoje sny jak należy go kochać i być kochanym będzie wyglądać ...
i zastanawiasz się znowu i znowu ... bo mi się, że świat miłości odmówił mi?
Kiedy robi się tak jak dzisiaj, późne godziny sylwestra ...
i można czuć się trochę szczęśliwsi ... bo jeśli umrzesz dzisiaj ...
Nowy Rok będzie pochowany .... i ... kilku do twoich drzwi ....
pozostali ...? ale pytania Roku skończył, nadal gwizdy ...
Można poczuć się jak w Phoenix i puścić tej melancholijnej piosenki ...
aż do stromego zejścia na dno mórz opłakiwał ...
melodyjne dźwięki kołysankę ... że choć ciało nadal spadać ...
Przypomina, jak pięknie jest kochać, nawet Loba który cię kochać.
I znowu przekształci poeta i zdjąć skrzydła drzemał
Krew w zimnej wodzie, wsunął swoje marzenia ... i znów odrodzić
z tych popiołów i ... się wspinać i wspinać ... szuka tego pięknego utworu ...
i zrozumieją piękno życia, kiedy powiesz mi ... "" "Kocham cię ..." ".
I zachować latania w górę, podczas gdy wzburzone fale przejść uspokajający
i zielonych Valle daje życie i pożywienie dla tych, którzy wciąż żyją
i znowu twoje ciało, staje się poetą, bierze pióro w dłoniach
i przepisać Wiersze, opowiadania i refleksje ... tylko miłość ....
Starego roku jest już zanika ... "Pozwól nam śnić ten Nowy Rok przybywa
Sny, gdzie nasza polityczna Pracownicy Zagłosuj dać im stać,
Pozwól nam marzyć, że wszystkie państwa, bez oddzielania, odroczyć grunty, które przyniósł nam,
Pozwól nam marzyć, że nie będzie więcej przemocy, ani smutne białe gołębie latające.
A w Nowym Roku ... w kącie mojej jaskini będę marzyć, że pewnego dnia ...
Powiedziałem ... "nie pozostawiają bo naprawdę nigdy nie kochałem ... jak cię kocham ..."
że jeśli tylko odległym marzeniem .... kiedy przychodzi noc ...
wracając do zapamiętania ... Wrócę musi czuć, że ... "Ja też cię kocham, tak ..."
" Último Mal Sueño... para Mañana... Soñar Amando"
Cuando las últimas horas del Año se van lentamente acabando
afloran en mi mente, recuerdos pasados, que como siempre no fueron buenos
pero siempre puse mi barco proa con proa contra las olas que llegaron
y armado de Sueños... salí de esas tormentas con el buen tiempo esperando.
Fácil es hablar de "olas", cuando las únicas que se vieron era en la bañera jugando
o quizás el pequeño oleaje que a la playa llega sin bravura y manso ...
pero algunos que hemos conocido los mares del Gran Sol,sabemos de que hablamos
que cuando llegas a tierra, en vez de pasear ... sigues como en las olas , bailando.
Todo cansa... hasta cuando tienes el cuerpo acostumbrado a recibir bandazos,
pero aveces en el mar, ves también celestes cielos de luz azul despejados
que se semejan a tus Sueños de como debe ser Amar y ser Amado ...
y te preguntas una y otra vez...¿porque a mí, ese mundo de Amor se me ha negado?
Cuando llega como hoy, las últimas horas del día de Fin de Año ...
ya te puedes sentir un poco MÁS feliz ... porque si hoy mueres ...
en Año Nuevo serás enterrado .... y eso ... ¿ a cuantos a su puerta ....
se quedaron...? pero las preguntas de este Año acabado, te siguen silbando ...
Te sientes como el Ave Fénix y te dejas llevar de ese melancólico canto...
hasta que en tu empinada bajada, hasta el fondo de los mares llorados ...
suena una melódica nana ... que mientras tu cuerpo sigue bajando ...
te recuerda lo bello que es Amar, aunque sea una Loba la que te está amando.
Y otra vez te transformas en Poeta y despegas tus alas que dormitaban
la sangre que en agua fría, tus sueños colaron... y renaces de nuevo
de esas cenizas y ... subes y subes ... buscando aquel bello canto ...
y vuelves a comprender la belleza de la Vida, cuando me dices... """ te amo..."".
Y sigues volando hacía arriba, mientras las bravas olas del mar se van calmando
y el Valle frondoso y verde da vida y comida a los que lo siguen habitando
y otra vez tu cuerpo, convertido en Poeta, coge su pluma entre sus manos
y vuelves a escribir Poemas, Reflexiones y Cuentos ... solo para enamorados ....
El Año Viejo ya se va esfumando...¡¡¡Soñemos a este Año Nuevo que llega
Sueños en donde nuestros Políticos se vuelvan Obreros del voto que les damos,
Soñemos que Unidos Todos, sin separarnos, levantaremos la tierra que nos ha criado,
Soñemos que no habrá más violencia de género, ni Palomas Blancas tristes volando.
Y en ese Año Nuevo... en una esquina de mi cueva Soñaré ... que un día
me dijiste ..." no te marches porque de verdad que nunca amé... cómo te amo..."
que aunque solo fuera un lejano Sueño.... cuando llegue la noche ...
al volver a recordarlo ... me volverá ha hacer sentir que yo ... " también así te amo..."
afloran en mi mente, recuerdos pasados, que como siempre no fueron buenos
pero siempre puse mi barco proa con proa contra las olas que llegaron
y armado de Sueños... salí de esas tormentas con el buen tiempo esperando.
Fácil es hablar de "olas", cuando las únicas que se vieron era en la bañera jugando
o quizás el pequeño oleaje que a la playa llega sin bravura y manso ...
pero algunos que hemos conocido los mares del Gran Sol,sabemos de que hablamos
que cuando llegas a tierra, en vez de pasear ... sigues como en las olas , bailando.
Todo cansa... hasta cuando tienes el cuerpo acostumbrado a recibir bandazos,
pero aveces en el mar, ves también celestes cielos de luz azul despejados
que se semejan a tus Sueños de como debe ser Amar y ser Amado ...
y te preguntas una y otra vez...¿porque a mí, ese mundo de Amor se me ha negado?
Cuando llega como hoy, las últimas horas del día de Fin de Año ...
ya te puedes sentir un poco MÁS feliz ... porque si hoy mueres ...
en Año Nuevo serás enterrado .... y eso ... ¿ a cuantos a su puerta ....
se quedaron...? pero las preguntas de este Año acabado, te siguen silbando ...
Te sientes como el Ave Fénix y te dejas llevar de ese melancólico canto...
hasta que en tu empinada bajada, hasta el fondo de los mares llorados ...
suena una melódica nana ... que mientras tu cuerpo sigue bajando ...
te recuerda lo bello que es Amar, aunque sea una Loba la que te está amando.
Y otra vez te transformas en Poeta y despegas tus alas que dormitaban
la sangre que en agua fría, tus sueños colaron... y renaces de nuevo
de esas cenizas y ... subes y subes ... buscando aquel bello canto ...
y vuelves a comprender la belleza de la Vida, cuando me dices... """ te amo..."".
Y sigues volando hacía arriba, mientras las bravas olas del mar se van calmando
y el Valle frondoso y verde da vida y comida a los que lo siguen habitando
y otra vez tu cuerpo, convertido en Poeta, coge su pluma entre sus manos
y vuelves a escribir Poemas, Reflexiones y Cuentos ... solo para enamorados ....
El Año Viejo ya se va esfumando...¡¡¡Soñemos a este Año Nuevo que llega
Sueños en donde nuestros Políticos se vuelvan Obreros del voto que les damos,
Soñemos que Unidos Todos, sin separarnos, levantaremos la tierra que nos ha criado,
Soñemos que no habrá más violencia de género, ni Palomas Blancas tristes volando.
Y en ese Año Nuevo... en una esquina de mi cueva Soñaré ... que un día
me dijiste ..." no te marches porque de verdad que nunca amé... cómo te amo..."
que aunque solo fuera un lejano Sueño.... cuando llegue la noche ...
al volver a recordarlo ... me volverá ha hacer sentir que yo ... " también así te amo..."
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)